پشت چراغ قرمز خیابان شریعتی ایستاده بودیم و منوچهر هم صحبت می کرد .
کنار خیابان یک پیرمردی که سرتاپا سفید یکدست پوشیده بود در گالری بزرگی گل های رزی به رنگ های مختلف می فروخت ولی سفیدی پیرمرد نظر من را جلب کرده بود و من احساس می کردم این مرد از آسمان آمده است .
اصلا حواسم به منوچهر نبود که یک لحظه حجم سنگین و خیسی روی پاهایم حس کردم .
یک آن به خودم آمدم دیدم منوچهر رد نگاهم را گرفته و فکر کرده من به گل ها خیره شدم ، پیاده شده تا گل ها را برایم بخرد .
منوچهر همین طور همه گل ها را با دستش بر می داشت و روی پاهای من می ریخت .
دو بار چراغ سبز و قرمز شد ولی همه در خیابان به ما نگاه می کردند و سوت و کف می زدند .
حتی یک نفر خانم که از نظر تیپ ظاهری با ما متفاوت بود ، برگشت و به همسرش گفت : می بینی ، بعد بگویید بچه حزب اللهی ها محبت بلد نیستند و به همسران شان ابراز محبت نمی کنند .
آن روز منوچهر همه گل های پیرمرد را خرید و روی پاهای من ریخت و من نمی دانستم چه بگویم و چه کلمه ای لایق این محبت است .
غیر از اینکه بگویم بی نهایت دوستت دارم
-خاطره ای از شهید مدق و همسرشان.
#خاطراتِعاشقانهشهدا
