جایی هست بین گردن و کتف. همان استخوان ترقوه یا چنبر. یک گودی، که امتداد آن به سمت دست ها کشیده می شود. شبیه یک چشمه ی خشک، یک برکه ی بی آب. که نام علمی آن کلاویکولا ست...
چقدر دلم می خواست یک ابر نرم بودم. یک استراتوس... تا توی دریاچه ی کلاویکولای تو ببارم.