سلام بر کسانی که میخواستیم
با آنها از تمام رنجهایمان عبور کنیم،
اما خودشان بزرگترین رنج ما شدند.
عادت کردن به تنهایی خیلی عجیبه، گاهی دلت میخواد روزمرگیاتو واسه یکی تعریف کنی و یکی کنارت باشه، اما به همون اندازه دوس داری از آدما فاصله بگیری، چون حس میکنی هیچ نقطه مشترکی با هیچکس نداری...
اگر فقط جای خالی دیگران بود، غصهای نداشتم. آدم هرجور که بتواند، با جای خالی دیگران کنار میآید؛ امّا جای خود من خالی است و این جای خالی دیگر شوخیبردار نیست.