چه خوبه دیگه با هیشکی حال نمیکنم، با کسی حرف نمیزنم، کسیو ی‌ورمم نمیگیرم نه خودشو نه حرفاشو کسیو دیگه نمیشناسم همه‌‌غریبه‌ان ورژنه جدید خودمو دوس دارم‌ .

از‌لحاظ‌روحی‌‌خیلی‌دلم‌میخواد‌نباشم.. نمیدونم‌تا‌کی‌زندم؛ آدمیزاده‌دیگه.. ولی‌دلم‌میخواد‌تو‌اون‌تایم‌‌مزاحم‌کسی‌نباشم؛)

میزان اعتمادم به آدما به حدی رسیده که حس می‌کنم همچی یه نقشه‌ست.

باهاش کنار اومدم ولی.. کاش همچی یه طور دیگه بود، یه طوری که آدم مجبور نشه یسری چیزهارو بچشه که دلش رو بلرزونه، یسری چیزها رو تجربه کنه که روانش رو تحت تاثیر قرار بده و یسری تصمیمات بگیره که باب میلش نباشه، باهاش کنار اومدم ولی کاش توی اون کنار اومدن این همه حسرت نبود.