میزان اعتمادم به آدما به حدی رسیده که حس می‌کنم همچی یه نقشه‌ست.

باهاش کنار اومدم ولی.. کاش همچی یه طور دیگه بود، یه طوری که آدم مجبور نشه یسری چیزهارو بچشه که دلش رو بلرزونه، یسری چیزها رو تجربه کنه که روانش رو تحت تاثیر قرار بده و یسری تصمیمات بگیره که باب میلش نباشه، باهاش کنار اومدم ولی کاش توی اون کنار اومدن این همه حسرت نبود.

آدما به دو دلیل ترکت میکنن؛ یا اینکه ازت خسته میشن یا اینکه با خودشون فکر میکنن اگه نباشن برات بهتره. توی هر دو حالتم نظر تو براشون مهم نیست. تو این شرایط هیچی لذت بخش‌ تر از این نیست که دقیقا همون کاری رو بکنی که اونا میخوان. ولی نمیشه، چون اونا هی سعی میکنن فراموش کنن ‌‌هی سعی میکنن فراموش بشن بعد تو هرروز و هرروز و هرروز بیشتر و بیشتر بهشون فکر میکنی که یادت نره که فراموش نکنی. بالاترین حد دوست داشتن اینه که سر یه نفر تا ابد با خودت لج کنی. من به هیچی غیر از تو فکر نمیکنم حتی اگه نباشی.

و تو هرگز نخواهی دانست که من،چه‌ روزها؛ مانده بودم کنار تویی که رفته بود:)))