" زندگی ما مثل بهمن بزرگی از برف در سراشیبی دره‌ی مرگ فرو می‌غلتید، و هیچ‌کس نمی‌توانست یا نمی‌خواست جلوش را بگیرد." - سمفونی مردگان عباس معروفی

تو شبیه کوچه‌هایی هستی که به دریا میرسن.‌ ایلهان برک

‌ترجیح می دم با آدم هایی در ارتباط باشم که ته مونده ی امیدم و از من نگیرند. به من اضطراب ندن، حسادت نداشته باشن، مقایسه نکنن، به این نتیجه رسیدم که آرامش نتیجه انتخاب آدم های درسته.

بیا در لا به لای ورقه‌های این کتاب همدیگر را ببوسیم نگرانِ آبرو هم نباش؛ اینجا هیچ‌کس کتاب نمی‌خواند. احمد‌شاملو

قبل از رسیدن به جایگاهی، خوبه آدم ظرفیت اون جایگاه رو به دست بیاره.

دلم برای اون دوران از تینیجری که اوج دغدغه‌م، کرم آبرسان بود، تنگ شده.

می‌خواستم این ترند "ما مشکلاتمون رو با کانسیلر کاور می‌کنیم" رو انجام بدم ولی کانسیلر چقدر گرون شده!

با استراحت درست نمی‌شه، باید از نو لانچ بشیم.

«جنگ پایان خواهد یافت، و رهبران با هم گرم خواهند گرفت، و باقى می‌ماند آن مادر پیرى که، چشم به راه فرزند شهیدش است، و آن دختر جوانى که منتظر معشوق خویش است، و فرزندانى که به انتظار پدر، قهرمان‌شان نشسته‌اند، نمی‌دانم چه کسى وطن را فروخت... اما دیدم چه کسى بهاى آن را پرداخت.» -محموددرویش

«آیا کسی پژمردگی‌های وجودِ تو را به جان خرید؟!» -غزل‌حمیدی

کاش می‌شد بعضی لحظه‌ها رو بغل کرد، نه فقط یادشون کرد.

بعضی فکرها مثل مهمونای ناخونده‌ان؛ نمی‌خوای بیان، ولی میان، می‌شینن، چای می‌خوان، خاطرات دردناک می‌خوان… آخرشم میرن انگار ازت طلبکار بودن.