عجیب اینجاست که ما دنبال آرامش می‌گردیم، در حالی که بیشترش همینجاست… وسط همان زندگی شلوغی که مدام ازش شکایت می‌کنیم.

آدم‌های جالب اونایی‌ان که وقتی باهاشون حرف می‌زنی، هم انرژی می‌گیری، هم حس می‌کنی شاید زندگی آن‌قدرها هم جدی نباشه.

ما عوض نمی‌شیم، فقط لایه‌هایی از خودمون رو که لازم نداریم کم‌کم می‌ذاریم کنار. این اسمش تغییر نیست؛ بالغ شدنه.

هرروز تحمل زندگی ٫ زنده بودن و‌ همه‌چیز خیلی سخت‌تر میشه .خیلی زیاد.

می‌توانند همه گل‌ها را بچینند، اما نمی‌توانند آمدن بهار را متوقف کنند. پابلو نرودا

"یه جاهایی تو زندگی هست که انگار زمان وایمیسته، نه برای اینکه دلتنگی، که برای اینکه بفهمی چقدر بزرگ شدی."

شاید معنیِ واقعیِ دوست داشتن، اینه که اجازه بدی طرف مقابل، همون‌جوری که هست، بدرخشه، بدونِ هیچ قید و شرطی."

شاید تهش همه ما فقط دنبال یه گوشه‌ایم که بتونیم خودِ واقعیمون باشیم، بدون ترس.

یه جورایی دلم برای اون نسخه از خودم تنگ شده که هنوز دنیا رو ساده‌تر می‌دید.

دنیا انقدر قشنگی داره که اگه بخوای غصه‌دار باشی، از همه اینا جا می‌مونی.

بعضی از نگاه‌ها انقدر حرف توشونه که دیگه نیازی به کلمه نیست.

این اخلاقم که واسه چیزی که می‌خوام صد خودمو میزارم و حتی تا پای مرگ و جونم واسش میرم داره یه‌ذره خطرناک میشه.