بعضی از نگاه‌ها انقدر حرف توشونه که دیگه نیازی به کلمه نیست.

این اخلاقم که واسه چیزی که می‌خوام صد خودمو میزارم و حتی تا پای مرگ و جونم واسش میرم داره یه‌ذره خطرناک میشه.

اگه زندگی یه سفر بود، مقصد آخر برام مهم نبود؛ فقط پلی‌لیست خوب می‌خواستم.

اگه قرار بود یه فیلم از زندگیم بسازم، اسمش رو می‌ذاشتم “The Art of Resilience” - هنرِ تاب آوردن.

مثل همه‌ی صبح‌هایی که اومد و رفت، این شب هم بالاخره طلوع خواهد کرد.

یه وقتایی فکر می‌کنی داری غرق می‌شی، ولی یادت باشه که دریا رو کسی ساخته که طوفان‌ها رو هم می‌شناسه.

برای “تعمیرِ” یه رابطه‌ی خراب، اول باید “علتِ اصلیِ مشکل” رو “تشخیص” بدی، نه اینکه فقط “علائم” رو پاک کنی.

یه جاهایی هست که فقط باید رد بشی، نه اینکه وایستی و تحلیل کنی.»

بعضیا میان که بمونن، بعضیا میان که یه درسی بدن و برن؛ هر دو مهمن.»

«بزرگترین کشفِ ما، می‌تونه خودمون باشیم، اگه وقت بذاریم.»

بزرگ‌ترین دروغِ این روزها اینه که فکر می‌کنیم همه‌چیز باید همیشه “عالی” باشه؛ در حالی که خوشبختیِ واقعی شاید همین لحظه‌هایِ معمولیِ وسطِ هفته‌ست که هیچ اتفاقِ خاصی نمی‌افته، ولی آرومی.»

یه چیزی رو خیلی دیر فهمیدم؛ اینکه بودنِ با آدم‌هایِ اشتباه، خیلی تنهاتر از تنها موندن با خودته. تنهاییِ خودت، حداقل مالِ خودته، نه اجاره‌ای.»