خیلی از شب‌هایی که بیداری، نه به‌خاطرِ درده، نه به‌خاطرِ غم؛ فقط به‌خاطرِ اینه که می‌خوای بیشتر تویِ دنیایِ خیالیِ خودت بمونی، چون واقعیت اون‌قدرها جذاب نیست.»

هر چقدر بیشتر تلاش کنی کسی رو راضی نگه داری، بیشتر از خودت دور می‌شی. این قانونِ اولِ فرسایشِ روحیِ آدم‌هایِ مهربونه.»

اون حسِ عجیبی که بعد از یه روزِ طولانی، وقتی درِ خونه رو باز می‌کنی و می‌دونی بالاخره می‌تونی “هیچ‌کس نباشی”، یه جورِ آرامشِ خاص خودشه.»

بعضی وقتا فکر می‌کنم کاش همیشه یکی بود هرلحظه ، هرثانیه ، هرساعت و هرروز که دلم ازجایی،کسی‌وچیزی گرفت برم بشینم جلوش فقط بگم‌وبگم و اون فقط‌ گوش کنه و سرشو تکون بده. آخرشم بغلم کنه با جملۀ "همه‌چی درست می‌شه" هرچند دروغ هم که شده منو به ادامهٔ زندگیم وادار کنه.

من می‌دونم چمه ، تو اما هم می‌دونی چمه هم می‌فهمی منو.

بنظرم همهٔ آدما باید یه دستبند با سنگ‌های شناخته شده داشته باشن که هروقت کسی از دور دیدشون شخصیت‌شون و بشناسه و باعث مزاحمت کسی نشه.

سنگ‌های دستبند من قطعا ترکیبی از میان‌گرایی،کتاب،قهوه،سکوت،باد،آب‌ومقداری " ترجیحم اینه باهام حرف نزنی چون نمی‌دونم چی بگم" بود.

یروزایی رو در اتاقم می‌نویسم "این شخص امروز در حالت روحی‌روانی خوبی به سر نمی‌بره لطفا مزاحمش نشید حتی شما دوستِ‌عزیز" خیلی جوابه امتحان کنین.

کاش دل هم دکمه‌ی Undo داشت.

من به این نظریه رسیدم که بیشتر آدم‌ها فقط به یه ذره بیشتر فهمیده‌شدن نیاز دارن، همین. نه نصیحت، نه نتیجه‌گیری.

یه دوره‌ای فکر می‌کردم آدم باید خیلی چیزا رو جدی بگیره، بعد فهمیدم نصف زندگی با «بی‌خیال بابا» قشنگ‌تر می‌گذره.

بعضیا رو باید فرستاد تو قرنطینهٔ «کم‌حرفی» تا ببینیم بدون تحلیل‌کردن زندگی بقیه چقدر دوام میارن.