گفتم که چرا خسته‌ای از راهِ رسیدن؟ گفتا که چه مانده‌ست مرا جز نرسیدن؟

هر خاکی، وطن نیست و هر موندنی، زندگی نیست.

هرچی از این رابطه دلتا گرفتم، ریشه نداشتیم عزیزم. ریشه نداشتی. نمی‌تونستم بیارمت رو محور و بهت یاد بدم چجوری خودت رو، ریشه‌ت رو به چیزی بند کنی. ریشه نداشتی. منفی بودی و هربار تو قدرِ مطلق گذاشتمت، منفی دراومدی. درخت نمی‌تونه به پرستو، تعلق و اصالت رو یاد بده.

چه‌خطایی از کلماتم سر زده که این‌جا از چشمونتون افتاده و نور دیدگانتون رو محروم کردین از این تاریک‌خونه و بیشه‌ی زخم‌خورده ؟💘

این‌هم از این. بوسیدم تک به تک، دونه به دونهٔ حروفتون رو. رفتن این‌جا. باقی رو هم باز جواب می‌دم، قول انگشتی و بوسه‌ی مامانی 🤍

حالت بهتر میشه، قول میدم. خونِ رو میخ‌و با اشکام پاک می‌کنم.