مگر من از وطنم چه می‌خواستم به غیر از تکه‌ای نان‌، گوشه‌ای امن، جیبی با حرمت بارانی از عشق، پنجره‌ای باز که آزادی و عشق به من دهد؛ من چه می‌خواستم در این حد، که به من نداد؟

من در لاک خودم راحت ترم. انجا میشد ارام و بی دغدغه زندگی کرد!»

کی فهمیدی بزرگ شدی؟! روزی که با چشم‌هایی که با گریه تار میدید به انجام دادن کارهام ادامه دادم.

و فهمیدم آدم می‌تواند هرگز کسی را ندیده باشد و نشناسد اما با اندوه و زخم او، قلبش هزاران تکه بشود.

ما زخمی آغوش هایی هستیم که به امن بودن صاحبانشان ایمان داشتیم.

سرانجام به ادبیات رو آوردم ؛ که پیوسته پناهگاه کسانی‌ست که نمی‌دانند سر پرشور خود را کجا بر زمین بگذارند .

اِعتماد،اِحترام،تعهد! تو یکیش گند بزنی هرسه رو اَز دست میدی. در سکوتِ شب، انسان به خودش نزدیک‌تر از همیشه است.

سرانجام به ادبیات رو آوردم ؛ که پیوسته پناهگاه کسانی‌ست که نمی‌دانند سر پرشور خود را کجا بر زمین بگذارند .

اِعتماد،اِحترام،تعهد! تو یکیش گند بزنی هرسه رو اَز دست میدی.

- غمگینم، به اندازه یِ آخرین باری که بغلت کردمو نمیدونستم آخرین باره...

تو فیلم Damage یه دیالوگ خیلی خوب هست. میگه "آدم‌های آسیب‌دیده خطرناک هستن، اونا میدونن که دووم میارن".

رد این اشک‌ها، با هزاران لبخند هم از گونه‌های ما پاک نمیشود.