دوست ندارم به کسی انرژی بدی بدم. وقتی حالم خوب نیست بهم فشار میاد چون... باز فکر میکنم دارم کار بدی میکنم. وقتی حالم خوب نیست فکر میکنم نباید اینطور باشم...

نمیدونم کلمات منفیم چه حسی میدن... واقعا نمیدونم. فقط من... راجبشون دروغ نمیگم.

کمک!

سودان بخشی از جنایاتی بود که همیشه ته دلم براش گریه می‌کنم؛ درست همونطور که برای اپستین، برای اتفاقات دی و جنگ‌های اخیر، برای لبنان، برای اسرای داعش و برای هر آدم بی‌گناهی توی این دنیا.

ما مظلوم هارو رغیب سیاسی میبینیم.

برام نژاد و زبان و دین و تاریخ و سیاست هیچ فرقی نمیکنه. من از کسی عقده و کینه ی تاریخی ندارم. کینه ی من از سیاست هاست نه انسان ها. مگر اینکه واقعا کاری کرده باشن و بعد دیگه هیچ جوره برام توجیح نمیشن. برای من، ایرانی و افغانی و عرب و آفریقایی و چه میدونم روسی و اکراینی و یهودی و مسلمان و مسیحی و بی دین و بی خدا و گاو پرست و... هیچ فرقی نمیکنن. تا وقتی که کسی تحت ظلمه و جان و مال حیثیت و روانش مورد آزار و تعارض و ظلمه من قراره اونها رو دوست داشته باشم و بهشون اهمیت بدم و ازشون (بدون ترس از اینکه با ژستِ "جای این حرفا از سیستان و بلوچستان بگو" _در حالی که تا حالا هزار تومن برای کمک به اونجا واریز نکرده_ مورد حمله قرار بگیرم طوری که انگار من حق اونها رو ازشون کنده باشم و به دیگر انسان های ظلم دیده داده باشم) حرف بزنم. چون انسان انسانه و برامم مهم نیست که چپی یا هر چیز دیگه ای صدام کنن. چون انسان انسانه و هیچ کس انتخاب نکرده که کجا و با چه شرایطی به دنیا بیاد و متعلق به چه نژادی باشه. ظالم بدون توجه به حرف ها و نژاد و تبار و عقیدش برای من فقط ظالمه و همین کافیه. و مظلوم هم با تمام ویژگی ها و تفاوت هاش فقط مظلومه. سیاست و حرف دولتمردان کثیف هیچ منطقه ای هم برام مهم نیست که با اون بخوام مردم یک منطقه رو قضاوت کنم... در نهایت مردم عادی و ضعیفن که قربانی قدرت طلبی و شیطان صفتی میشن.