برام نژاد و زبان و دین و تاریخ و سیاست هیچ فرقی نمیکنه. من از کسی عقده و کینه ی تاریخی ندارم. کینه ی من از سیاست هاست نه انسان ها. مگر اینکه واقعا کاری کرده باشن و بعد دیگه هیچ جوره برام توجیح نمیشن. برای من، ایرانی و افغانی و عرب و آفریقایی و چه میدونم روسی و اکراینی و یهودی و مسلمان و مسیحی و بی دین و بی خدا و گاو پرست و... هیچ فرقی نمیکنن. تا وقتی که کسی تحت ظلمه و جان و مال حیثیت و روانش مورد آزار و تعارض و ظلمه من قراره اونها رو دوست داشته باشم و بهشون اهمیت بدم و ازشون (بدون ترس از اینکه با ژستِ "جای این حرفا از سیستان و بلوچستان بگو" _در حالی که تا حالا هزار تومن برای کمک به اونجا واریز نکرده_ مورد حمله قرار بگیرم طوری که انگار من حق اونها رو ازشون کنده باشم و به دیگر انسان های ظلم دیده داده باشم) حرف بزنم. چون انسان انسانه و برامم مهم نیست که چپی یا هر چیز دیگه ای صدام کنن. چون انسان انسانه و هیچ کس انتخاب نکرده که کجا و با چه شرایطی به دنیا بیاد و متعلق به چه نژادی باشه. ظالم بدون توجه به حرف ها و نژاد و تبار و عقیدش برای من فقط ظالمه و همین کافیه. و مظلوم هم با تمام ویژگی ها و تفاوت هاش فقط مظلومه. سیاست و حرف دولتمردان کثیف هیچ منطقه ای هم برام مهم نیست که با اون بخوام مردم یک منطقه رو قضاوت کنم... در نهایت مردم عادی و ضعیفن که قربانی قدرت طلبی و شیطان صفتی میشن.

خجالت نکش بیا تو قرمه‌سبزی هم پنیر پیتزا بریز.

شما مثل ما نباشید نخودا رو اصولی از دهم یازدهم خیس کنید.

آب دستتونه نخوداتونو بریزید توش. هار هار.

بچه ها شما میدونید چرا حضرت نوح فقط رفیقای خودش و حیوونا رو برد تو کشتیش؟ من میدونم.

مثلا بچشو نبرد چون خیلی ذُرَت پرت میکرد.

بچه ها یه انیمیشن خارجی راجب یک سری حشراتی که توی کشتی نوح بودن و توش کودک(حشره) ربایی داشت بود من بچگیم میدیدم. کسی اسمشو میدونه؟

یا بسم الله

خیلی قشنگ بود. بالای هزار بار دیدمش.

نسترن، ای عشق من! بگو تورو بخدا این اداها چی‌چیه؟

به کنکور، به بعدش، به اینکه سال دیگه باید دوباره همه اینارو بگذرونم و اونوقت چیکار کنم؟ چی میشه؟ اگه باز نشه چی؟ حال خوشی ندارم... انگار نمی‌تونم جلو برم و نمی‌تونم بایستم. گیج گیج شدم و فکر کنم زیادی دارم فکر می‌کنم. • اون جمله آخرت که درست بود. ببین عزیز من ما نمیتونیم کلا کاریش کنیم. بهترین واکنش به زندگی "هرچه پیش آید خوش آیده" حالا در عین اینکه تلاشتم میکنی، در حد خودت و روان و توان جسمیت. هیچی نمیشه. در بدترین حالت یه راه دیگه پیدا میکنی. دنیا اونقدر بزرگ هست که برای تو کلی جا داشته باشه. و... اگه اینقدر برات آزار دهندست که خب واقعا هم حق داری، پس چرا میخوای دوباره کنکور بدی؟ نمیدونم ولی سلامتی روحی و روانی آدم تو این یک سال خیلی به فنا میره... فشار زیادی داره. تو یه آدمی نه ماشین موفقیت... متوجهی؟ مجبور نیستی... البته اگه بشه اسمشو موفقیت گذاشت. این فقط یه آزمون ورودی ناعادلانه‌ست. همه چیز نیست. تضمین خوشبختی یا بدبختی نیست. شروع یه راهه که معلوم نیست تهش چیه. در نهایت ما باید کاری کنیم که برای زندگیمون خوب باشه... کی تعیین میکنه کدوم کار برای ما خوب جواب میده؟ حستو میفهمم جدا ولی باور کن خودمونم میدونم این نه تنها راهه نه تضمین گره و نه مشخصه برای ما درسته یا نه.