بعد آخه میدونی الان دارم یه آهنگ گوش میدادم که خوانندش، زنش عاشق رفیقش شده. و بعد ابن آهنگ رو برای رفیقش میخونه، برای اینکه بگه من تورو بخشیدم رفیقم.

چه آدمای خوبی پیدا میشن واقعا

انقدر آهنگش درد ناکه که میتونم سالها ناراحت باشم.

میدونی دوطرفه بوده. هم رفیقش عاشق زنش میشه، هم زنش عاشق رفیقش

واکنش صادقانه برلین که پسرش با زنش بهش خیانت کرد:

منم فکر میکردم شاید عشق همینی باشه که اون فلانی بهت گفت،ولی خب به نظرم عشق یکم فراتر و متفاوت تر از این حرفاس،منظورم اینه که فکر میکنم عشق نباید وابسته به اون حسی باشه که به اون یه نفر داریم،چون در این صورت ما عاشق اون فرد نشدیم،صرفا عاشق حسی که بهمون منتقل میکنه شدیم،که خب ممکنه چنین عشقی اونقدر پایدار نباشه،شاید عشق واقعیه عشقیه که ما عاشق خود شخصیت و درون اون آدم بشیم،عاشق خودِ خود واقعیش،که این یعنی چه بخواد با من زندگی کنه و چه نخواد،من همچنان اون رو دوست داشته باشم . میفههمم چی میگی و باهات موافقم. ولی وقتی بهش فکر کردم، به چیزی فراتر از همه اینا متوجه شدم من هیچوقت قرار نیست عشق رو تجربه کنم. هیچ وقت قرار نیست عاشق باشم. قرار نیست معشوق باشم. و این خیلی دردناکه. خیلی زیاد. و نهببین. وقتی ما عاشق اون فرد میشیم میتونیم خوشحالی رو کنارش پیدا کنیم. میدونی، فکر کنم منظورم رو اشتباه رسوندم. اما میدونی، من نمیدونم منظورت چیه. ما چجوری عاشق یک چیز بد بشیم؟ آخه هیچ آدمی کامل نیست. نقص ها ایرادن. نمیتونیم تادیده بگیرمشون، ولی همونجور که گفتم احتمالا وقتی ما با وجود این نقص ها دوستشون داریم، میشه همون مورد دومی. آخرش رو میفهمم و باهات موافقم. اینکه چه بخواد چه نخواد. چه بتونم و چه نتونم. و ازت ممنونم که وفت گذاشتی و خوندی. و بازم بیشترتر ممنونم که اهمیت دادی و نظرت رو گفتی *)

هرچی بهش فکر میکنم نمیتونم عشق رو درون یک فرد خلاصه کنم.

و شاید مخالفت کنید ولی تنها جایی که واقعا عاشق میتونی باشی پیش خداست.

میدونید چی میگم.

اصلا ول کنید این قضیه رو الان که دارم بهش فکر میکنم دوباره سردرد گرفتم🥰 واقعا برام غیر قابل هضمه.

https://eitaa.com/Lest_wrong/31807 از این حرفت خیلی خوشم اومد واقعا درستش هم همینه. یه مقدار اگه بخوای دقیق تر نکاه کنی اینجوری میشه که عشق اصلی خداست چون منشا تمام کمالات هست و این دوست داشتنای دنیا پرتوی نور اون عشق اصلیه هستن . موافقم. آیینه. بازتاب و جلوه. همه چیز برمیگرده به خدا. و جدا از این. عشقی که بین بنده و خدا، موجود و ناموجود، کامل و ناقص، خالق و مخلوق به وجود میاد وصف ناپذیره. میدونی، خیلی عجیبه.

الان که نظرت راجع یه عشق عوض شده حست به اون کسی که دوستش داشتی چیه؟ پشیمونی؟ یا صرفا یه احساس زود گذر کودکانه؟ یا... . نظرم راجع به عشق عوض نشده. من نه میدونستم عشق چیه، و نه الان میدونم. من یبار فکر کنم تونستم عشق رو درک کنم (که صدبار گفتم) زمانی که سلوک توحیدی رو میخوندم. پشیمون نیستم. ناراحت نیستم. نمیدونم واقعا، من هنوز به عنوان یه انسان دوستش دارم. به عنوان کسی که می‌شناختم و مینشاسم.