eitaa logo
این جنگ🚩
10 دنبال‌کننده
86 عکس
24 ویدیو
1 فایل
انسانی که نمی‌جنگد،جسدی متحرک است... ارتباط: @mhasghary_official
مشاهده در ایتا
دانلود
4.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
واکنش مهمان شبکه افق به خبر دیدار هیات ایرانی با ویتکاف ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ✅ ✌️👇 @saeedism
بسم اللّٰه الرحمن الرحیم...
هدایت شده از این جنگ🚩
«در مورد آمریکا حل هیچ مشکلی متصور نیست و مذاکره با آن جز زیان مادی و معنوی محصولی نخواهد داشت.» «مذاکره با آمریکا عاقلانه،هوشمندانه و شرافتمندانه نیست.» «سرنوشت جنگ در جبهه‌ها رقم می‌خورد، نه در میدان مذاکره‌ها» «جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم» «راهی جز جهاد و مقاومت، پیشِ ‌رو نمانده است»
می‌گویند:«صندلی سازمان ملل سنگر ماست و نباید سنگر را ترک کرد و...» می‌گویم:«حتی رزمندگان واقعی نیز گاهی سنگر خود را برای پیش‌روی رها می‌کنند...»
می‌گویند:«دیدار نمایندگان ایران و آمریکا برای ابلاغ شروط ایران برای مذاکره بوده‌است.» می‌گویم:«اولاً،با چه رویی همچنان دم از مذاکره با آمریکا می‌زنید؟ ثانیاً،ابلاغ شروط حتی به میانجی هم نیازی ندارد،چه رسد به دیدار. شروط را شفاف و عمومی اعلام کنید.از چه می‌ترسید؟»
🔻از نقش ایوان تا ویرانیِ پای‌بست: حاجی واشنگتن‌ها در سفر نیویورک مهدی جمشیدی ۱. دولت وفاق، بسیار زیرکانه‌تر از دولت‌های لیبرالِ دیگر، در حال «عادی‌سازی» است. عادی‌سازی یعنی انقلاب‌زدایی و رقم‌زدن ترمیدور. من از آغاز، این دولت را «دولت ترمیدور» خواندم و استقرار آن را به معنی غلتیدن به یک «دورۀ افولی» دانستم. به‌گمانم امروز، همه‌چیز واضح شده و دیگر، تردیدی در میان نباشد که دولت وفاق، از هر جهت، بحران‌زا و علیل و عاجز است. وضع این دولت به‌گونه‌ای است که رئیس آن، نه قدرت تجزیه‌وتحلیل منطقی دارد، نه بضاعت بی‌غلط سخن‌گفتن، نه توانایی روخوانی، نه برنامه و تدبیر، و نه قابلیّت اجرا و اقدام، و ... . کسی‌که جزو رجل سیاسی نیست و هرگز استعدادِ ریاست بر دولت را ندارد، اکنون به دومین مقام سیاسیِ جمهوری اسلامی تبدیل شده است؛ آن هم در متن یک جنگِ بسیار دشوار و سرنوشت‌ساز. در نظر من، انتخاب اصلح، اصالت دارد و مشارکت حداکثری، فرع بر آن است، و البته چه بهتر که بتوان به هر دو فضیلت دست یافت، اما تجربۀ دولت وفاق نشان داد که این قبیل گشاده‌دستی‌ها و تساهل‌ها، نه‌فقط چندان به مشارکت حداکثری کمک نمی‌کند، بلکه ما را در معرض چالش‌های بزرگ و مهلک قرار می‌دهد. سیاست‌های دولت وفاق، تاکنون بر مدار «نابخردیِ محض» و نوعی «لیبرالیسمِ علیل»، تکیه داشته و بسیاری از فرصت‌ها و ظرفیّت‌ها را سوزانده است. ساختارهای نظارتیِ جمهوری اسلامی، از جمله شورای نگهبان، آن‌گونه که باید نسبت به حیات و حیثیّت نظام، حسّاسیّت و اهتمام به خرج ندادند و از «مراقبت عاملیّتی»، غفلت ورزیدند. حاصل این غفلتِ نابخشودنی، استقرار دولتی است که باید آن را «دولت ضعیف» قلمداد کرد؛ آن هم در برهه‌ای که مسأله و منازعه، در سطح وجودی است. ۲. افتضاحات و فجایعی که در روندهای مذاکراتیِ پیش از جنگ و پس از آن رخ داد و اینک در نیویورک هم امتداد یافته است، «استثنائاتی قابل‌اغماض» نیستند، بلکه به‌وضوح، حاکی از آن است که این دولت، در پی عادی‌سازیِ تدریجی و موذیانه است و می‌خواهد به خرمن اصالت‌ها و ارزش‌ها و ریشه‌ها، آتش بزند. طرح عادی‌سازی، دامنه‌ای گسترده دارد؛ چنان‌که از «سبک زندگی» تا «مقاومت» را دربرمی‌گیرد. تصوّر رایج، این است که ما با رئیس دولتی مواجه هستیم که از سرِ خام‌اندیشی و ساده‌سازی‌های ناشیانه، گرفتار خطاهای راهبردی و بزرگ می‌‎شود، درحالی‌که مسأله، فقط خودِ او نیست، بلکه چهره‌ها و جمع‌هایی هستند که مدیریّت ذهنیّتِ کارنابلد و بی‌تجربۀ وی را بر عهده دارند و البته، به‌خوبی هم از عهدۀ طرّاحی و دستکاری برمی‌آیند. او نیز از سرِ سادگی و بی‌سیاستی، گاهی زبان به صراحت گشوده و طرح‌های ذهنی‌ و تصوّراتِ ترمیدوری‌اش را آشکار کرده است. این دولت، راهی جز «مذاکره» نمی‌شناسد و در نهایت، می‌خواهد طرح مذاکره را بر کرسی بنشاند و معامله کند؛ معامله‌ای که البته حاصل آن، نه‌تنها امتیازگیری‌های کلان و نامتناظر آمریکا از ایران خواهد بود، بلکه موجبات بازگشتِ حداکثریِ جنگ را نیز فراهم خواهد کرد. در اینجاست که باید نسبت به حُسن نیّت و سلامت و خودی‌بودنِ مغزهای اندیشندۀ نشسته در پشت‌صحنۀ دولتِ وفاق، تردید کرد و «فرضیۀ نفوذ» را برخاسته از توهّم و بدبینی قلمداد نکرد. ۳. کلّیّت این دولت، نابهنجار و سست است و توان حکمرانی ندارد و در پایان نیز، جز تثبیت روندهای افولی، میراثی نخواهد داشت. این دولت، چون در درون خویش، حس قدرت ندارد و به نتوانستن و نشدن و امتناع، باور دارد، آمریکا را تحریک به تهاجم نظامی کرد و پس از این نیز خواهد کرد. آمریکا به‌روشنی دریافته که با یک دولت ضعیف روبروست که نسبت به سیاست رسمی و ولایی، مخالف‌خوانی می‌کند و به میانه‌روی و معامله و مذاکره، روی خوش نشان می‌دهد و از جنگ و مقاومت و تقابل می‌‌گریزد. تفاوت‌ها در درون سیاست عالی، نه تفاوت‌های جزئی و موردی، بلکه «تفاوت‌های علی‌الاصولی» هستند؛ چنان‌که در دهه‌های گذشته نیز لیبرال‌های درون قدرت، تضادهای خود را با سیاست انقلابی و ولایی، آشکار کرده بودند. وجود این «دوگانگیِ حاکمیّتی»، قابل‌انکار نیست و آمریکا، بر روی همین دوگانگی، تمرکز کرده است. وقتی در ادبیاتِ رؤسای دولت و مجلس، هم نشانی از انتقام و قصاص نیست و هم مسیر مذاکره، همچنان گشوده انگاشته می‌شود، یعنی جمهوری اسلامی در موضع ضعف قرار دارد و نمی‌خواهد به سوی «تقابل نهایی» و «بازدارندگی واقعی» حرکت کند. خودِ این «تصویرِ فرودستانه» - که رؤسای دولت و مجلس، آن را ساخته‌اند - برای تهییج آمریکا کافی‌ است. قبایح سفر نیویورک را باید در این بافت کلّی و زمینۀ غالب که از سوی حاجی واشنگتن‌ها ساخته‌وپرداخته شده است، فهم کرد. https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60
🔻فاصلۀ میان واکنش عادی و عالی: تنازل گفتار انقلابی در ساختار رسمی مهدی جمشیدی ۱. واقعیت این است که رئیس دولت در طول دو سال گذشته، آنقدر پیام ضعف و ناتوانی فرستاده و از نتوانستن و نشدن و ضربه‌خوردن سخن گفته است که اینک «جمله‌های عادی» و «گفتار حداقلی‌»اش در سازمان ملل، بزرگ و شگرف به نظر می‌رسد؛ حال‌آن‌که سخنان او، حرف‌هایی است که هر رئیس دولتی که به کشورش حملۀ نظامی شده و چند هزار نفر از مردمانش و حتی رهبرش، قتل‌عام شده‌ باشند، می‌گوید. نباید تصور کرد که این «واکنش طبیعی» و «مواجهۀ بدیهی»، نشانۀ شجاعت و عظمت است. برعکس، باید تأمل کرد که رئیس دولت، تاکنون چه واکنش‌های ضعیف و سستی داشته که اینک، گفته‌های متعارفش در سازمان ملل، عالی و برجسته قلمداد می‌شوند. آیا باید انتظار داشت که وی به‌عنوان رئیس دولت، از کشتار ایرانیان سخن نگوید و معترض دشمن نباشد؟! این، بدیهی‌ترین و عادی‌ترین واکنشی است که از هر رئیس دولتی انتظار می‌رود. ۲. البته رئیس دولت، همچنان باب «مذاکره با آمریکا» را گشوده نگه داشت و گفتگو را ممکن دانست؛ حال‌آن‌که پس از سه توافق ناکام در طول دو جنگ و مجموعه‌ای از خرده‌درگیری‌ها، دیگر نباید امیدی به مذاکره و گفتگو داشت. اقتضای شرافت و غیرت ملی این است که «پایان مسیر مذاکره با آمریکا» اعلام شود، نه این که همچنان از گفتگو به‌مثابه گزینۀ ممکن و روی میز، سخن به میان آید. شهادت عظیم رهبر، واقعه‌ای است که در واکنش به آن، کارگزاران عالی حاکمیت باید پرونده مذاکره را با آمریکا را تا دهه‌ها می‌بستند و حتی لفظ مذاکره را بر زبان نمی‌آورند. اگر در نظام، انقلاب نیز جای و وزن داشت، چنین مواجهه‌ای صورت می‌گرفت، نه این‌که اندکی پس از آن شهادت تاریخی، مذاکره با آمریکا آغاز شود. ۳. دیگر اینکه در برابر قتل‌عام چند هزار ایرانی و همچنین عالی‌ترین مقامات ایران، به‌خصوص رهبر شهید، باید به قطعیت و حتمیت «انتقام» اشاره می‌شد تا تصور نشود که ایرانیان، در پی «خون‌خواهی» نیستند و قتل‌عام‌شان، با پاسخ متناظر و معادل روبرو نخواهد شد. نپرداختن به این مسألۀ مهم، نشان می‌دهد که در درون حاکمیت، تفاوت‌های بنیادین وجود دارند؛ چنان‌که رهبر سوم، اصرار و تأکید بر انتقام دارد، اما دیگران، از جمله رئیس دولت و رئیس مجلس، رندانه و سیاسی‌کارانه می‌گریزند. این بازی ناروا را هم جامعه می‌فهمد و هم آمریکا‌. جامعه می‌فهمد و به سبب همین فهم، در خیابان به سیاست رسمی اعتراض می‌کند و آن را انقلابی نمی‌شمارد. آمریکا نیز می‌فهمد و بدین جهت، جسارت بیشتر برای تهاجم دوباره می‌یابد. تصور می‌کنند که انتقام، جنگ‌تراش است، حال‌آن‌که عبور از انتقام، سبب‌ساز جنگ خواهد شد؛ چون دشمن درمی‌یابد که در برابر تهاجم و ترور، هزینۀ گزاف نمی‌پردازد. ۴. توقعات حداقلی، برخاسته از حاکمان حداقلی است؛ هنگامی‌که رئیس دولت و رئیس مجلس، این‌چنین متزلزل و مایل به مذاکره هستند و در عمل نشان داده‌اند که هیچ خط قرمزی وجود ندارد و هرچه شود، باز حاضر به مذاکره هستند، روشن است که گفتارهای میانه و حداقلی‌اش دربارۀ مقاومت نیز شاهکار سیاسی انگاشته می‌شود. دهه‌هاست که حاکمیت، به‌شدت دچار حداقل‌گرایی شده است؛ کافی‌ست گفتارهای سیاسی رایج را با ادبیات و منطق امام خمینی در جلد بیست‌ویکم صحیفه مقایسه کنیم. چنین مقایسه‌ای، بسیار تلخ و گزنده خواهد بود. نظام در دهه‌های گذشته، به دلیل نفوذ جریان نفاق دوم و لیبرال-تکنوکرات‌ها، گرفتار افول گفتاری و حتی در بخش‌ها و برهه‌هایی، دچار استحالۀ معنایی شده است. باید امروز را با آن سرچشمۀ اصیل مقایسه کرد و ضریب قاطعیت و شجاعت و انقلابی‌گری را معین نمود. https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60
هدایت شده از محمدجواد محمدزاده
دلم برای شهید رئیسی سوخت. حرف‌هایی که پزشکیان در نیویورک زد رو ده‌ها برابر بلیغ‌تر و فصیح‌تر بیان می‌کرد، از عمق جان باور داشت و براشون تلاش شبانه‌روزی می‌کرد و در سیاست داخلی حرف دیگری نمی‌زد امّا به اندازه‌ پزشکیان تشویق نشد. نَه صرفاً از جانب اصلاح‌طلبان؛ که از جانب اصولگراها!
...در وسعت جهانی که غربی ها آن را «جهان سوم» نامیده اند، بجز ایران ، حتی یک کشور یا انقلاب دیگر وجود ندارد که بعد از تاسیس نظام حکومتی ، در برابر ضرورت «توسعه اقتصادی » لزوماً متوجه به جناح غرب زدگان و وابسته گان به تفکر اجنبی نشده باشد . با علم به این تجربه تاریخی است که بنی صدر و قطب زاده و دکتر یزدی ...خود را برای قبضه رئوس مدیریت ها در حکومت جمهوری اسلامی محق می دانستند و حتی به نقل از مرحوم شریعتی بنی صدر از سال ها پیش از پیرزی انقلاب خود را عنوان اولین رئیس جمهور ایران معرفی می کرده است . اگر ضرورت « توسعه اقتصادی به شیوه های معمول در جهان » اصل انگاشته شود، آنگاه دیگر چاره ای نیست جز آنکه شیرازه کار به دست کسانی سپرده شود که «تکنیک» دستیابی به این آرمان را می شناسند لاجرم انقلاب روی به «تکنو کراسی» خواهد آورد. تنها استثنای موجود در جهان انقلاب اسلامی ایران است و در اینجا نیز از میان عواملی که ما را تا به امروز از خطر لغزیدن در گرداب شیطان محفوظ داشته اند، دو عامل ، یکی درونی و دیگری بیرونی ، بیش تر از سایرین دارای اهمیت هستند: 1.رهبری حضرت امام خمینی (ره) . معرفت کامل و شامل حضرت ایشان نسبت به اسلام ، حتی المقدور نقص عدم تدوین اصول را جبران می کرد و اجازه نمی داد که این معضل اساسی خود را نمایان سازد. ما اصول مدونی در زمینه فلسفه سیاسی اسلام ، سیاست خارجی و دا خلی ، و دیگر علوم انسانی از اقتصاد گرفته تا جامعه شناسی نداشته ایم ؛ ما اصول مدونی در نظام حکومتی اسلام وظایف و اختیارات مقام ولایت وحدود آن ، نسبت آن با قوای سه گانه و دیگر اجزا ، و نسبت اجزا با یکد یگر و با کل نطام .... نداشته ایم؛ و قس علی هذا . حضرت امام (ره) خود همه راه را به تنهایی پیموده بود و حالا بازگشته بود تا امت را نیز با خود به معراج برد، او سال های سال در چگونگی تشکیل حکومت اسلامی در قرن بیستم اندیشیده بود، قابلیت ها را سنجیده بود ، فطرت ناس را شنا خته بود.... و به امدادهای غیبی پشتیبان انسان های مجاهد و متقی و مر تضی و متوکل امیدی بحق بسته بود . حضرت امام (ره) در شیوه حکومت ، بر سیره و سنت اجداد طاهرین خویش باقی بود و کار را بر قابلیت ها وعقل و اختیار اصحاب وامت خویش استوار کرده بود و هرگز آنان را به ما لا یطاق تکلیف نمی فرمود ؛ اگر نه، منظر حرکت تاریخی ما به تقصیل در برابر ابصار قلو ب ایشان گشوده بود. 2.جنگ تحمیلی. جنگی با این وسعت که بر ما تحمیل شد هرگز اجازه نداد که «یوتوپبای توسعه یافتگی» افق آرمانی حرکت ما را بپو شاند و اگر چه جنگ فقط یک عامل بیرونی است و نمی تواند در عرض عامل رهبری حضرت امام(ره)قرار گیرد ، اما به هر تقدیر ، نباید که ضرورت های تاریخی را از نظر دور داشت. در جهان امروز هرگز فرصت و رخصت آنکه شما الفاظ را آنچنان که نظام فکریتان اقتضا دارد معنا کنید، وجود ندارد ؛ نظام آموزشی و فرهنگ واحد جهانی هرگز این اجازه را به شما نمی دهد . هنوز کلمه «باز سازی» از دهان شما خارج نشده ، آقایان پژوهشگران محترم ، انسیکلوپدی ها و سایر کتاب های مرجع را گشوده اند و ده ها صفحه در مفهوم باز سازی نوشته اند . بگویید«آموزش»، و ببنید اصلا پبش از آنکه فرصت یابید تا این لفظ را به معنای «تعلیم و تربیت قرآنی» بازگردانید ، آقایان پژوهشگران همان بلا را بک بار دیگر بر سر شما آورده اند؛ میگویید «توسعه».... و باز هم شیوه ها ی عملی کار نیز کاملآ مدون شده موجود است و هنوز بسم الله نگفته ، ده ها سناریو از جانب آقایان سرازیر میشود که همه رسیدن به «یوتوپیای موهم توسعه یافتگی»را به شما نشان می دهد . و البته به شهادت تاریخ بلادیده جهان سوم ، این همه جز « در باغ سبز » هیچ نیست وحتی یک «نمونه تا ریخی وجود ندارد که کشوری غیر اروپایی باشد «درعین حفاظت از گوهر و ذات خویش » به توسعه یافتگی یا دموکراسی رسیده باشد.... شهید سید مرتضی آوینی،بخشی از مقاله گرداب شیطان
هدایت شده از تأملات | تولايى🚩
خیلی عجیبه که یک عده برای این حرکت به غایت اشتباه توجیه میارن! وقتی یک کار اشتباه انجام میشه، یک کار اشتباه انجام شده؛ اما وقتی براش توجیه آورده میشه یعنی زمینه انجام شدن چندین کار اشتباه! میگن: اون صندلی سنگر ماست، نباید سنگرمون رو رها می‌کردیم! اون صندلی جلوی نتانیاهو هم سنگر شما بود یا جلوی ترامپ سنگر شد؟ با همین استدلال دفعه دیگه پای صحبت نتانیاهو نشستن هم قراره عادی‌سازی شه؟! یا میگن: ما برای حق دفاع اونجا نشستیم! خب دفاع کردین؟! اصلا قانون رو خوندین؟ ربطی به نشست عمومی سازمان ملل داشت؟! ندیدیدن نماینده کوبا بلند شدن رفتن؟ ندیدین تنها نماینده آمریکا موقع صحبت دکتر پزشکیان پا شد رفت؟ اونا قانون نخوندن؟ یا میگن: زمان شهید رئیسی هم ما نماینده داشتیم که نشسته بوده! اولا یک عکس وجود داره که اصلا معلوم نیست زمان صحبت کیه. ثانیا اون موقع ما با آمریکا تو جنگ بودیم؟ ضد و خورد همیشه بوده اما هیچ وقت دولت شهید رئیسی وسط جنگ نبودیم! ثالثا نماینده دولت شهید رئیسی نشسته باشه! چون شهید رئیسی خیلی بزرگوار بودن یعنی هرکاری هرکی تو دولتشون می‌کرد درست بوده؟ تو همین کانال عرض کردم گاهی در سطح معاون وزیر چه خطاهای وحشتناکی رخ میداده؛ حالا میشه عملکرد یک کارشناس سیاسی تو اون دولت تبدیل به حجت بشه؟ نکنین این کارا رو... خوب نیست ✊🇮🇷@m_a_tavallaie
رد اتهامات ترور مقامات آمریکایی؟ 😂😂😂😂😂 این رسانه سپاهه!!! میگه انتقام و خونخواهی و قصاص اتهاماتیه که مقامات آمریکایی به ایران وارد کردند! کاش میشد فهمید کدوم بی‌شرف نفوذی این متن رو نوشته اقْتِصادِفَرهَنگی  🇮🇷 حسین‌عباسی‌فر 🇮🇷