ما از بیرون می‌سوزیم و دل‌مون از درون‌ گُر می‌گیره. برای اولی دارو می‌نویسن و برای دومی توصیه می‌کنن. برای یکی پرونده تشکیل می‌دن و برای اون‌یکی چون کاری از دست‌شون بر نمیاد می‌گن «مثبت فکر کن»، یا «فکر نکن». بعضی‌ها زیر بار یه درد می‌شکنن و ما زیر سایه‌ی چند جنگ زنده می‌مونیم. به هیچ‌کدوم‌مون هم بابت این زنده موندن‌ها جایزه‌ای نمی‌دن. قصه‌ی زندگی، یکم تلخ.