قسمت عجیب و شوک آورِ این اغتشاشات حضور همین افراد به ظاهر انقلابی به عنوان مغتشش بود .. کسانی نقابشون افتاد که تصورم نسبت بهشون چیز دیگه‌ی بود... ۱ درصد فکر نمیکردم که هرگز بخوان بر علیه‌ی وطن و همشهری هاشون همچین کاری کنن... تا این حد که در حالت عادی اگه کسی ادعا می‌کرد که این افراد بر ضد نظام و دین و خدا فعالیت میکنن باورم نمیشد..

کنار همه‌ی ریزش‌هایی که دیدم رویشِ آدم‌هایی رو دیدم که ظاهرا عقیده‌ی چندانی به مسجد و قرآن و خدا نداشتن.. کمتر این جور جاها میدیدمشون... اما زمانی که قرار بود به مسجدی حمله کنن داوطلب میشدن تا تو مسجد بمونن و مراقب باشن...

پيامبر(ص) یه روایتی دارن در مورد فتنه‌های اخرالزمان، که می‌فرمایند : "در آخر الزمان فتنه را ناخوش نداشته باشيد؛ زيرا آن فتنه‌ها منافقان را رسوا می‌سازد.. " با توجه به این فرمایش، انگار باید آرزوی وقوعِ فتنه‌ها رو داشته باشی تا حق و باطل از هم جدا بشن...

هر حسی که بقیه بهت دارن عشق نیست.. گاهی وقتا فقط بالا و پایین شدن هورمونه، یکم شل کنی دمار از روزگارت در میاره...

طرف رو گرفتن،نارنجک دست‌ساز به محل استقرار نیروهای امنیتی پرتاب میکرد ازش میپرسن به خاطر کی اومدی؟ میگه اسمش جاویده..🤡

هر کی بی‌آزارتر باشه،بیشتر از بقیه دلتنگ‌تر میشه:)

بزرگسالی اینطوریه یهو وسطِ حالِ خوبت، خیره میشی به دیوار و حرف نمی‌زنی...

این اتفاقا این فتنه ها، آشوب ها، شلوغی ها خودش از خاصیت های دوران ظهوره...