ای که امواجِ صدایت، صوتِ خوشِ باران را مانند است؛ دل از برایِ این فراقِ دیرینه، شوریده حال و برایِ تجدیدِ دیدار، مشتاق است..

بی‌تو گویا از دروازه‌یِ شهر تا به پایِ آن تک‌درختِ دور، گردِ غم پاشیده‌اند! بی‌تو گویا هر دم این دل، ناخوش‌ است؛ بی‌تو گویا من، مردابی بی‌ماهی‌ام..

" چقدر زود.. " | به قلم وَ نوايِ وارش | ‹ رادیو تـینـٰار! ›

امسالم گذشت ... اما مهم اینه که کی باهات موند و تنهات نزاشت . کی تو سختیا پیشت موند و پا به پات اشک ریخت و اذیت شد . با کی خندیدی ، حسرتِ داشتنِ کی‌ تو دلت موند . آره ،مهم اینه وگرنه که در هر حال " این نیز بگذرد " .

نکند من بروم، تازه تو پیدا بشوی..

گر قیامت قصه باشد، من کجا بینم تو را؟! _شیماسبحانی

عزیزِ هجران‌دیده‌ام؛ من برایِ تو همیشه با لیوانی چای، در آسوده‌ترین حالت ممکن، در آستانه‌ی در ایستاده‌ام و به استقبالت آمده‌ام! می‌دانی چه نیاز است؟! تجدید دیدار و بس..(:

چه شب‌ها که در تاریکی سپری شد و حتی تو نیز، از دلِ تاریکی نیامدی..

من، اینجا، درست همین‌جا، جلویِ پایت زانو زده‌ام. همین‌جا می‌گویم که مرو، می‌گویم که رفتن چیزی را از پیش نمی‌برد‌‌.. ولیکن تو، دورتر از من، کنارِ همان تک‌درختِ پر خاطره‌مان، ایستاده‌ای و دم از رفتن می‌زنی.. تا کی فراق و دوری؟ تا به کجا رفتنُ نرسیدن؟!

تو دورتری، آنقدر دورتر که چشمم نمی‌گیرد ردِ پایت را.. کمی نزدیک‌تر بیا عزیزِدورم؛ شاید کمی دیدمت(: