چه ساده‌لوحانه گمان می‌کردم آنکه دوستم دارد، حتی اگر غرق در دردها هم باشم باز دوستم خواهد داشت؛ حتی اگر در باتلاقِ دلتنگی افتاده باشم نیز دوستم خواهد داشت. حتی اگر خود، نمی‌توانستم خود را دوست بدارم او دوستم خواهد داشت. حتی اگر قرصهایِ هرروزه‌ام ترک نشود و پر ز زخم باشم، باز هم دوستم خواهد داشت.. ولیکن فهمیدم دنیا به همین زیبایی نیست. باید اقرار کنم که نه! این جماعت حاضر نیستند برایِ انسانی، خود را به مشقت و سختی بیندازند و کمر خم کنند برایِ برداشتنِ باری از دوشِ کسی.. سالهاست که فهمیده‌ام؛ سالهاست که فهمیده‌ام آن خیالاتِ خام، زاده‌یِ دلِ ساده‌ام بوده و بس! تنهایی، تنها برایِ ماست.. جزئی از زندگی.!

از احوالم می‌پرسی؟ تیره‌گونم، تیره‌گون.

گآه باید کوتاه گفت، ساده گرفت، آرام گفت، قدم برداشت، زمزمه کرد، لب‌خند زد؛ پس؟ دوستت دارم.🤍