حاضرم پایِ سرِ تو، سرِ خود را بدهم! جای پیراهنِ تو، معجرِ خود را بدهم سرِ بابای من و خِشت؟ محال است عمه! عمه بگذار که اول، پرِ خود را بدهم.. پهن کن تا که سرِ خار نگیرد به لبش؛ کم اگر بود پرِ دیگر خود را بدهم. مویِ من سوخته و مویِ پدر سوخته‌تر حاضرم پایِ همین سر، سرِ خود را بدهم.. دید ما تشنه‌یِ آبیم، خودش آب نخورد! خواست تا دیده‌یِ آب‌آور خود را بدهم به دلم آمده یک وقت خجالت نکشم؛ پایِ لطفش نفسِ آخرِ خود را بدهم.

می‌بينم هرشب از دلتنگی، خوابِ بابا.. شبِ سومِ محرم‌الحرام.

به خانه نگریست. نه؛ این دیوارهایِ پرغبار، آن دیوارهایی نیستند که با قاب عکس‌هایش مزین شده بودند. این در و پنجره‌ی خفقان‌آورِ آهنین، این گل‌هایِ پژمرده‌ی رنگ و رو رفته، حتی این قالیچه هم، همانی نیست که قبلا بود. قبلا.. وقتی او بود را می‌گفت. او که بود، همه چیزِ خانه و کاشانه متفاوت بود؛ او که بود، قطره‌های قرمزرنگ رویِ زمین نبودند. او که بود، خرده‌شیشه‌ها رویِ زمین، پخش و پلا نبودند؛ او که بود خانه بویِ خآک نمی‌داد. بارِ دیگر به خانه نگریست.. -شاید قسمتِ یکم.

بچها نمی‌دونم تجربه‌ش کردین یا نه؛ ولی این خیلی بده که یهو کیلو کیلو غم می‌ریزه تو دلتون و نمی‌تونید کاری کنید. حتی نمی‌دونید از کجا اومدن.

__

دست‌بوستون می‌شم اگه برایِ عزیزِ من، فاتحه‌ای بخونید:)🖤

تسلیتِ عاشورا گویم یا غمِ فراق از عزیزَم را؟