به خانه نگریست. نه؛ این دیوارهایِ پرغبار، آن دیوارهایی نیستند که با قاب عکس‌هایش مزین شده بودند. این در و پنجره‌ی خفقان‌آورِ آهنین، این گل‌هایِ پژمرده‌ی رنگ و رو رفته، حتی این قالیچه هم، همانی نیست که قبلا بود. قبلا.. وقتی او بود را می‌گفت. او که بود، همه چیزِ خانه و کاشانه متفاوت بود؛ او که بود، قطره‌های قرمزرنگ رویِ زمین نبودند. او که بود، خرده‌شیشه‌ها رویِ زمین، پخش و پلا نبودند؛ او که بود خانه بویِ خآک نمی‌داد. بارِ دیگر به خانه نگریست.. -شاید قسمتِ یکم.

بچها نمی‌دونم تجربه‌ش کردین یا نه؛ ولی این خیلی بده که یهو کیلو کیلو غم می‌ریزه تو دلتون و نمی‌تونید کاری کنید. حتی نمی‌دونید از کجا اومدن.

__

دست‌بوستون می‌شم اگه برایِ عزیزِ من، فاتحه‌ای بخونید:)🖤

تسلیتِ عاشورا گویم یا غمِ فراق از عزیزَم را؟

روزِ خونینِ عاشورا، تسلیت باد..🖤

دلتنگی خیلی بده بچه ها،اگر عزیزا‌تون پیش‌تون هستن و می‌تونید در آغوش‌شون بکشید؛ثانیه ای دریغ نکنید.بغل‌شون کنید،باهاشون وقت بگذرونید؛این ثانیه ها هیچوقت برنمی‌گردن.

_

آنجا نشسته بود؛ همان‌جا؛ پشتِ پنجره. پاهایش را رویِ هم گذاشته بود و با لب‌خند به بیرون نگاه می‌کرد؛ خزان بود و برگ‌ها ریزان. او را دید و بیش از پیش دل‌تنگ شد؛ ولیک دستش کوتاه‌تر از آن بود که به نگارش برسد. صدایِ فریاد‌هایش، درونِ خانه می‌پیچید. خانه‌ای که تهی بود از ادوات، ادواتِ زندگی؛ زندگی؟ در آن‌جا، فوج فوج غم ریزان بود و او نیز از آن‌جا گریزان، اما خاطرات، گوشه‌ی پیراهنِ مشکی‌اش را گرفته بودند و قصدِ رهاکردن نداشتند! -‌قسمتِ دوم.