هر موقع که با خودت گفتی همه چیز تموم شده و دنیا به آخر رسیده، به حس و حال و فوران عشقِ توی آشپزخونه و اتفاقاتی که جریان میافته نگاه بکن. به آهنگ خوندن های مامان حین آشپزی کردن، به رایحهی خوشِ قرمهسبزی، به پخش شدنِ خامه موقع هم زن آن در قالب، به شکستن ظرف های گلگلی مامان که از دستت افتادن و شکستن و تو با خودت گفتی که حالا باید چهکار کنم، به شبهایی که هنگام ظرف شستن توی فروپاشی روانی قرار گرفتی یکدفعه در مرکز آشپزخونه دراز کشیدی، به شکلات های شکری و کشک های نقلی ای که مامان برای قایم کردنشون از دست تو اونهارو توی بالاترین طبقهی کابینت قایم می کرد. راستش جزئیات آشپزخونه عوض میشن، آشپزخونه قدیمی و رنگ و رو رفته میشه، پردهها زرد و بیرنگ میشن، غذا ها گاهی میسوزن، آدم ها میان و میرن، اما یادشون برای همیشه باقی میمونه، در کنار ما، در کنار قلب ما و در کنار روح ما، درست مثل رایحهی لباس فرد موردعلاقه، پر از امید زندگی میکنه.

مراقب خودت باش فرفریِ امن.

توام مراقب خودت باش آبیِ آسمونی.

ولی شما گفتید“با جمهوری اسلامی مشکل داره”

می‌خواهم بنویسم و هیچ نمی‌دانم که از کجا و از چه؟ از حماقت عده‌ای بنویسم که گمان می‌کنند الآن دیگر نجات پیدا کردند و همه‌چیز تمام خواهد شد، ترامپ و نتانیاهو و پهلوی به نجاتشان خواهد آمد و اورا مشکل اعظم می‌دانستند که از میان برداشته شد. یا از غمی که به دل حلال‌زادگان خزیده و اشکی که بر چشم‌هاشان روان شده.

بچها جدا باورش خیلی سخته که یه عده الآن فکر می‌کنن مشکل حل شده و قراره نجات پیدا کنن. خیلی حماقت بزرگیه و مغز خیلی خیلی خیلی خیلی کوچیکی می‌خواد‌ها! الآن حل شد؟ تموم شد؟ ترامپ میاد کمکتون؟ ایرانمون رو آباد می‌کنه؟ این‌همه فحش و رقص و هلهله یعنی شما خوشبخت‌ترین آدم‌های جهانید؟ نه! اشتباه نکنید. چشم‌هاتون رو باز کنید لعنتیا! از چی حرف می‌زنید؟ از کدوم نجات؟ از کدوم کمک؟

بلند شو علمدار؛ علم رو بلند کن؛ بازم پرچمِ این حرم رو بلند کن:)

حتی الانم که بهش فکر میکنم باورم نمیشه خدای من ، خدای من...