عزیزم، من هیچ‌وقت توی اون کافه‌های خلوت و بارونی منتظر رسیدنت نشستم، ما اصلاً توی دنیای واقعی وجود نداشتیم اما هر بار که آهنگ‌های لانا دل‌ری توی گوشم می‌پیچید بی‌اختیار تو رو توی خیالاتم تصور می‌کردم انگار ما یه قصه‌ی نصفه‌نیمه بودیم که فقط توی پاییز ذهنم با هم قدم می‌زدیم.
