بی شک همه در وصف غم او ناتوان بودند . .
غمی یکباره به قلب و روحش هجوم آورده بود و او را از بن جانش سوزاند و عذاب داد . . .
غمی که از پا درش آورد وقتی عاجزانه به دنبال راهی برای انکارش بود .
در خلائی گم شد که تاریکی او را می‌بلعید .
آنقدر گریه کرد که اشک‌هایش خشکید ،
استخوان‌هایش از زیر پرده پوست نمایان شدند و گودی زیر چشمانش هر روز پیشروی می‌کرد . . .
