هنگامی که به جز خودمان هیچکس نمیداند

کیفش در همینش است

90

☆ از تماشای از بین رفتن برقی که در چشمانمان بود لذت میبردند، گویا که از دلشکستگی و ناامیدی ما تغذيه میکردند؛ کسانی که با کلمه ای کاملا متبحرانه، لکه ی سیاه بزرگی روی صفحه ی سفید ذوق هایمان می پاشیدند. همان هایی که ما آنها را قاتلان رویای خود میخواندیم و دیدیم که آنها از رگ گردن به ما نزدیک تر بودند.

89