_

و روزی که خورشید طلوع نکند ، عقربه روی دقیقهٔ ۶۱ قرار گیرد ، آن روز که ستاره‌ها برای همیشه خاموش شوند ، آسمان مچاله شود ، ابر‌ها پاره شوند ، ماه‌ها ۳۲ روزه شوند و سال ۳۶۶ روز باشد ، درست تا آن موقع ، با تمامِ وجود از تو دست خواهم کشید . . .

_

بغض‌هایم را با ریتم می‌پوشانم، گریه‌ام را با نور؛ شب، صحنه‌ی من است و سکوت! تشویقم است.

به دنبال سایه او گشتم و او ، برد به خورشید مَرا

_

نگاهم می‌کنی،قلبم درون سینه می‌لرزد ، نگاهم کن،نگاهِ تو به درد سینه می‌ارزد!

_

_

_