نیاز دارم برم به یه جنگلی کوهی ساحلی کلا یجایی که نه آنتی باشه نه اینترنتی. چند بسته کاغذ مدادرنگی و عروسک خرسیم که شبا موقع خواب بغلش کنم و باهم از زیبایی ماه بگیم و ستاره هاروبشماریم و بعد خوابیدن روی چمنا و خواب دیدن ایده ی نقاشی جدید فردا؛ برای آروم زندگی کردن کافیه.

شدیدا به این نیاز دارم که : دلم میخواد یه کافه بزنم که نزدیک دریا باشه رنگ دیواراش آجرای قهوای باشه با صندلی های چوبی دونفره، آهنگ ملایم پیانو و ویالون پخش بشه و فقط و فقط آدامای مهربون اونجا باشن یه طرفشم کامل کتاب خونه باشه و عنواع گلها از سر و دیوارش آویزون باشه.

ولی این حس ها: پیانو زدن، رقصیدن زیر باران، نشستن برروی جدول خیابان و دوییدن در جنگلی که مه آن را خفه کرده؛

من زندگی بدون هاپو، گربه، ماه،کتاب،نقاشی هام.. رو نمیخوام.