من خیلی فکر کردم بچه ها
چی میشه که آدما میتونن از زجرکش شدن یه انسان دیگه، شکنجه شدنش و ذره ذره جون دادنش لذت ببرن و ابراز خوشحالی کنن؟
فکر به اینکه همه اونایی که توی تاریخ ازشون به بدی یاد میشه یه روزی آدمای معمولی بودن منو میترسونه
همیشه به این فکر میکنم که مامانم خیلی خوبه و من یه آدم مزخرفم که لیاقت ندارم اون مامانم باشه
واقعا کاش به جای من یه بچه ی بهتر داشت
واقعا
شماهم تاحالا شده یه روزایی نسبت به آدمایی که دوسشون دارین احساس نفرت کنین؟
به خاطر این حس ها متنفرم از خودم