قبلا وقتی واسم یه هدیه میخریدن چشام اکلیل میبست.
اگر کسی لباس قشنگی تنش بود با کلی چشمای قلبی و دل صاف میگفتم چقدر بهش میاد و قشنگه.
وقتی با صفات خوشگل صدام میکردن روزم ساخته میشد.
قدیما تو حالت عادی کلا پر انگیزه با چشای قلبی بودم.
ولی الان فقط یه عده محدودی هستن که ورژن این مدلی من با دوز پایین رو میبینن.
دیگه هیچ چیز رنگ بوی بچگی هارو نداره.
نمیگم امیدی ندارم؛
فقط دیگه زندگی رفته تو حال عادیش.
زیادی پوکر و روزمره است.
زیادی واسه موندن کسی اصرار نمیکنم، اشتیاق نسبت به اتفاقات فردام ندارم، نگاهم در کل نگاه گذشته نیست.
(مدتها بود ننوشته بودم 🤣😍)
