من از مردم متنفر نیستم ، فقط حسِ بهتری دارم وقتی آدم‌هایی که درکی از من ندارند دور و برم نیستند ..

آنها خوشبختند ، آزادند. ولی ما چه هستیم؟ یک مشت سایه ‌های سرگردان با افکار شوریده در هم می‌لولیم.

کاش اونقدری که وانمود می‌کنم بیخیالم ، بیخیال بودم ..

شبای تاریكِ خیلی زیادی و تنهایی سر کردم عزیزِ من ؛ حالا دیگه از هیچ شبِ تاریکی نمیترسم ..

و ما پس از آن اندوهِ عمیق ، ساکت و خاموش شدیم .

تو که از جنسِ نماندن بودی ، پس چرا سنگ زدی برکه‌ی آرام مرا ؟

بسیار سخن‌ بود‌ ، نگفتیم‌ و‌ گذشتیم ..  ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

خدایا اخلاقم یه‌طوری‌خوب‌بشه‌که‌دیگه‌از‌هیچی‌ناراحت‌نشم:)