زمان، دروغگو نیست؛ فقط آنچه را که باید ببینی، با کمی تأخیر نشان می‌دهد.

قوی‌ترین درختان، آن‌هایی نیستند که از طوفان فرار می‌کنند؛ بلکه آن‌هایی هستند که با هر ضربه، ریشه‌شان عمیق‌تر می‌شود.

بزرگترین زندان انسان، ترس از قضاوت دیگران است.

هیچ‌کس از ما نمی‌خواهد که کامل باشیم؛ اما همه انتظار دارند که حداقل خودمان باشیم.

سلام مرابه وجدانت‌ برسان و اگربیدار بودبپرس:چگونه شب‌ها آسوده میخوابد؟

خودت دلت اومد اینطوری حرف بزنی باهام؟ چی گفتم مگه...

جلو جلو ذوق کنی .. دنیا میزنه تو ذوقت .🚮

ماجایی اشتباه کردیم که صداقت داشتیم‌با کسانی که سیاست داشتن .

من جایی در گذشته خودم را جا گذاشته‌ام .. میان لالایی های مادرم ، در کوچه و بازار های شهر و بوی کاهگل های دیوار خانه ها عصر های پاییزی .. آری من خودم را جا گذاشته‌ام شاید در این حوالی و شاید در اعماق خاطرات ولیکن هیچکس هرگز به دنبالم نگشت تا مرا بازگرداند ..دگر خودم را گم کرده‌ام و حال در باتلاقی از اندوه و درماندگی یافته‌ام . +تراوشات ذهنم .

دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن ‌

من خسته ام خسته از دردهای ناگفتنی و خسته از سکوتی جانکاه خسته از کاسه ی صبری که لبریز شده ایا می شود با دانه های اشک خانه ای ساخت بهر تنهایی خویش شاید آن جا بتوان آزاده بود و آزاد مرد ..