هیچ‌کس از ما نمی‌خواهد که کامل باشیم؛ اما همه انتظار دارند که حداقل خودمان باشیم.

سلام مرابه وجدانت‌ برسان و اگربیدار بودبپرس:چگونه شب‌ها آسوده میخوابد؟

خودت دلت اومد اینطوری حرف بزنی باهام؟ چی گفتم مگه...

جلو جلو ذوق کنی .. دنیا میزنه تو ذوقت .🚮

ماجایی اشتباه کردیم که صداقت داشتیم‌با کسانی که سیاست داشتن .

من جایی در گذشته خودم را جا گذاشته‌ام .. میان لالایی های مادرم ، در کوچه و بازار های شهر و بوی کاهگل های دیوار خانه ها عصر های پاییزی .. آری من خودم را جا گذاشته‌ام شاید در این حوالی و شاید در اعماق خاطرات ولیکن هیچکس هرگز به دنبالم نگشت تا مرا بازگرداند ..دگر خودم را گم کرده‌ام و حال در باتلاقی از اندوه و درماندگی یافته‌ام . +تراوشات ذهنم .

دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن ‌

من خسته ام خسته از دردهای ناگفتنی و خسته از سکوتی جانکاه خسته از کاسه ی صبری که لبریز شده ایا می شود با دانه های اشک خانه ای ساخت بهر تنهایی خویش شاید آن جا بتوان آزاده بود و آزاد مرد ..

نگاهش را تماشا کن اگر فهمید حاشا کن .

چه کسی کوچک شدن را درک کرد وقتی بزرگی نبود؟!

همین .