‌

جانم من به یقین میدانم که شمرده نیستم، نه در جهان هستی بلکه حتی بین آشناهایم، بین کسانی که ادعا میکنند مرا دوست دارند. میدانم که ارزشی برای کسی ندارم و این برایم دردناک نیست چرا که از کودکی میدانستم، اما شدت تنفر من به آدم هایی که تظاهر میکنند برایشان ارزش دارم باورنکردنی است، اما از تنفرم نسبت به خودم بیشتر نیست. من همان کودک طرد شده از عشق، همان کودکی از طفولیت با بی ارزشی کنار آمد، و همان کودکی که با نحسی زاده شد؛ حال به همان درجه از بی احساسی رسیده‌ام که اگر به من سنگ بگویید میپذیرم. تاریکی مکان امنِ من بوده و است. تظاهر به خوشحالی مرا متلاشی کرد و حالا به نخسه اصلی خود برگشته‌ام. و چیزی که در این مدت توجه مرا جلب کرد، هیچکس نفهمید که خنده هایم واقعی نیست و تنها تظاهر میکنم که حالم خوب است. حالا مضحک است که فکر میکنید اتفاقی افتاده است یا آسمان به زمین آمده است که من دیگر آدم قبلی نیستم. نه عزیزکم نه، من تمام مدت را دروغ گفتم و تو حتی به چشمانم نگاه نکردی که متوجه این موضوع بشوی. و حالا که فهمیده‌ای دیر است چرا که حال من خودم نشانت دادم که فرسوده و خسته‌ام، و اگر من به تظاهر دادن ادامه میدادم تو هرگز متوجه نمیشدی که من چه عذابی را تحمل میکنم تا شاد به نظر برسم. دیر است غنچه‌ی من، خیلی دیر است.

پس از بارها فرار، تصمیم گرفتم چشمان خودم را بخوانم. میدانستم قرار نیست چیز جالبی در آن دور دست ها پیدا کنم اما تصمیمم را گرفته بودم. انعکاس خودم را در آیینه دیدم و پس از مدت ها به چشمان خودم نگاه کردم، نگاهی که از ان می‌ترسیدم، میترسیدم چیزی را که نباید را بفهمم. لایه اول را شکافتم، نفرت بود، نفرت از همه، از آدم ها و از دنیا. نفرتی که غیر قابل انکار بود. سراغ لایه دوم رفتم، دچار تردید شده بودم، باید ادامه میدادم؟ شکافتم، خشم بود، خشم از تنهایی و بی کسی، خشمی که موجب شده بود از همه دوری کنم، دیگر تردیدی نداشتم و به سراغ سومین لایه رفتم. شکافتم، کینه بود، کینه از تمام آدما هایی که بدون اینکه آسیبی به انها زده باشم تیکه تیکه‌ام کرده بودند، کینه‌ای که نمیتوانستم آن را به انتقام تبدیل کنم. شکافتم، لایه‌ی یکی مانده به آخری غم بود، فقط غم. اخرین لایه را شکافتم، دخترکی تنها که زانوهایش را بغل کرده بود و می‌گریست، عروسکی خاک خورده را هم در آغوشش گرفته بود و فشار میداد. وقتی کسی سعی میکرد به او نزدیک شود چنان جیغ میکشید که همه از او دور میشدند. ساعت ها او را از دور نگریستم، اشک هایش بند نمی‌آید، انگار که کل زندگی اش در حال اشک ریختن بود. پس از ساعت ها به خودم جرعت دادم و صدایش کردم. سرش را بالا اورد و با چشم های قهوه‌ایه روشنش به من زل زد و با صدایی لرزان گفت:«تمام مدت را منتظر تو بودم» منتظر من؟ یعنی او من بود؟ ترس بود، لایه‌ی آخر منِ ترسیده بود، تمام لایه ها بهانه ای بود برای لایه‌ی آخر. ترسیده از همه چیز. نزدیک تر رفتم، از جایش بلند شد و همانطور که عروسکش را در دست گرفته بود گفت:«چرا انقدر دیر؟» چه جوابی داشتم؟ باید میگفتم میترسیدم؟ باید میگفتم تمام عمرم را فرار کرده بودم؟ چیزی نگفتم، سرم را پایین انداختم و اشک هایم سرازیر شدند. نزدیک تر شد و گفت:«با اینکه دیر شده است، اخرین آغوش را به تو هدیه میدهم» دستانم را محکم دورش پیچیدم و با صدای لرزانم گفتم:«مرا ببخش» چیزی نگفت، احتمالا سکوت علامت رضاست، شاید هم بدون هیچ حرفی فقط به سادگی مرا نبخشید. آغوشم را رها کرد و رفته رفته از من دور شد، رفتنش را میدیدم و محو شدنش را در سیاهی مطلق. حالا داستان چشم هایم را خواندم و وقتی کتاب هزار صفحه‌ای خاک خورده‌اش را بستم، احساس سنگینی داشتم، انگار که بار تمام کتابی که از سنگینی حتی نمی‌شد آن را بلند کرد را روی دوشم گذاشته بودند.

هر چقدر دوستش داشته باشی، بیشتر ازش ناراحت میشی، بیشتر حسودی میکنی، بیشتر روش حساس میشی، همش دلتنگی، همش بهش گیر میدی، یه روز حالت رو نپرسه دلت میگیره، همش بهش فکر میکنی و دلیل این‌ها دوست داشتن زیاده عزیزم.

وخدا نکند شب قبل، روزی که کلی کار و اتفاق پیش روی آدم است، آدم غمگین شود و دلتنگ آدم، این موجود قوی که در برابر طوفان‌ها و سختی‌ها دوام آورده است و خم به ابرو نیاورده یهو با فکری و خیالی آنچنان ضعیف می‌شود و بی پناه که هرچیزی اورا به وحشت می‌اندازد...

کتاب دزد اثر مارکوس زوساک: داستانی زیبا از جنگ جهانی دوم با روایتی خلاقانه. شازده کوچولو اثر آنتوان دو سنت‌اگزوپری: داستانی فلسفی و جذاب که نوجوانان را به تفکر دعوت می‌کند

دنیای سوفی اثر یوستین گاردر: داستانی فلسفی که نوجوانان را به اندیشیدن درباره زندگی و فلسفه تشویق می‌کند. در جستجوی آلاسکا اثر جان گرین: داستانی عاشقانه و پرهیجان که احساسات نوجوانان را به خوبی منعکس می‌کند.

بچه‌های کارون اثر هوشنگ مرادی کرمانی: داستانی بومی و پر از مفاهیم فرهنگی. قصه‌های مجید اثر هوشنگ مرادی کرمانی: مجموعه داستان‌هایی دلنشین و آموزنده

میدونی من خیلی سعی میکنم ک ب بقیه بفهمونم ک خوب نیستم ک نیاز دارم با یکی حرف بزنم ک روزی صد بار ب فکر خودکشی میفتم ک نمیتونم زندگی کنم ولی هیشکی نمیفهمه حتی کسایی ک بهم میگفتن ماهمیشه باهاتیمم تنهام گزاشتن من واقعا خستم خسته تر از اونیم ک ادامه بدم...:)️

قانون ششم

پایان همه چیز خوبه.‌.

شاید هیچ آمدنی، رفتنی ندارد! زیرا که کلمات باقی می‌مانند، خاطرات باقی می‌مانند، زمزمه‌ها و حرف‌ها باقی می‌مانند‌...