در میان انبوه خاطرات، ردی از تو به جا مانده که هر نفس، درد نبودنت را یادآوری میکند. آسمان هم انگار دلش گرفته، هر شب با بارانش همراه اشکهای من میشود. چقدر جای خالیات در این دنیای پرهیاهو حس میشود، گویی تمام رنگها با رفتنت از بوم زندگیام پاک شدهاند.
میان انبوه آرزوهای دفن شده، روحی سرگردان در پی لبخندی گم شده میگردد. زمان بیرحمانه میگذرد و تنها یادگاری که میماند، رد پای اشکهایی است که هرگز خشک نمیشوند.
در همهمهی دنیا، صدای درونم خاموش است،
فکر میکنم شاید هیچوقت کسی نخواهد فهمید چقدر دلم گرفته و غمگینم.
تنها بودن، همان چیزی است که هر روز با آن روبرو میشوم، و هر شب، چراغ امیدم کمنورتر میشود.
