میان انبوه آرزوهای دفن شده، روحی سرگردان در پی لبخندی گم شده میگردد. زمان بیرحمانه میگذرد و تنها یادگاری که میماند، رد پای اشکهایی است که هرگز خشک نمیشوند.
در همهمهی دنیا، صدای درونم خاموش است،
فکر میکنم شاید هیچوقت کسی نخواهد فهمید چقدر دلم گرفته و غمگینم.
تنها بودن، همان چیزی است که هر روز با آن روبرو میشوم، و هر شب، چراغ امیدم کمنورتر میشود.
