میگفت از درمونده بودن دربیاد از اون حس که با خودت فکر میکنی تو قفسی در بیا و این رهایی نیاز به سکوت داره نیاز داره ببینی حرکت و اومد و رفت آدم های بیرون از قفسه و زندگی های متفاوته حرکت دنیا و جریان داشتن زندگی و اتفاقات بین هزاراان آدمو حس کن اون وقته که بعد از این سکوت،گوش هات زندگی رو میشنوه و چشم هات کلیدی که تمام مدت دست خودت بوده رو میبینه بعد میفهمی که همیشه تنها راه نجات از درموندگی خودای و خلوت با خودت

ریاضیم خوب نبود واسه همین بعضیارو ادم حساب کردم

تو کوچه خلوت آدم می فروخت،توی جمع حرف از اصالت می زد!

هی میگن از تو بعیده: من اعتراف میکنم یه دختر بدم با شرارت تمام

روز ها میگذره ومن بیشتر به این میرسم که ارزش نداشت

بیخیال بهترین جمله زندگیه منه

بیخیالی جزوی از وجودم

نسوزونده بود):

رفتنی ها می‌روند ماندنی ها می‌مانند پس خودت رو انقدر اذیت نکن

لب هایش می‌خندد اما چشم هایش گریه میکند

هرچه او بخواهد همان میشود از چه می‌گریستی

مامان همیشه یچیزی میگفت که خیلی برام با ارزش بود: خُدا گَر بِبَندَد زِ حِکمَت دَری ، زِ رَحمَت بِگُشایَد دَر دیگَری