فقط کسایی که مشکلاتشون با فکر کردن حل که نه، فاجعه‌ای عظیم‌تر میشه این پیام رو فوروارد میکنن.

پناه به صداقت چشم‌هایت، وقتی لب‌هایت به دروغ گفتن تر می‌شد..

یه سریام اینجورین که

نمیپرسن خوبی؟

بعد که باهاشون مثل خودشون رفتار میکنی میشی آدم بده

اشکالی نداره

نمیگم که خودتو بکشی برای کسی که بهت اهمیت میده یا حداقل یه زمانی میداده ولی حداقل در نظرش بگیر

از زاویه اونم ببین

من به لبخند زدن ادامه می‌دم، مهم نیست چقدر آسیب دیده‌م.

بدترین حالتی که ممکنه برای یه آدم پیش بیاد اینه که همزمان هم احساسی باشه و هم منطقی، یعنی قلبش داره مچاله میشه ولی مجبوره منطقی تصمیم بگیره، بعدش باید روزها و ماه‌ها و حتی سال‌ها بشینه به قلبش توضیح بده که اگه اون کارو رو نمیکردم بیشتر مچاله میشدی، اما مگه قلب حالیشه، وقتی دیگه صلحی نباشه بین قلب و عقلت انگار لای منگنه‌ای، چون نه قلبت مغز داره و نه مغزت قلب.

من بهت میگم شل کن، استرس نداشته باش و آروم بگیر و تو فکر میکنی من یه بیخیالیم که هیچی برام مهم نیست اما دقیقا توی مغز من برعکس چیزایی که بهت میگم میگذره.

من واقعا تو نشون دادن احساساتم به دیگران عاجزم.