من به لبخند زدن ادامه می‌دم، مهم نیست چقدر آسیب دیده‌م.

بدترین حالتی که ممکنه برای یه آدم پیش بیاد اینه که همزمان هم احساسی باشه و هم منطقی، یعنی قلبش داره مچاله میشه ولی مجبوره منطقی تصمیم بگیره، بعدش باید روزها و ماه‌ها و حتی سال‌ها بشینه به قلبش توضیح بده که اگه اون کارو رو نمیکردم بیشتر مچاله میشدی، اما مگه قلب حالیشه، وقتی دیگه صلحی نباشه بین قلب و عقلت انگار لای منگنه‌ای، چون نه قلبت مغز داره و نه مغزت قلب.

من بهت میگم شل کن، استرس نداشته باش و آروم بگیر و تو فکر میکنی من یه بیخیالیم که هیچی برام مهم نیست اما دقیقا توی مغز من برعکس چیزایی که بهت میگم میگذره.

من واقعا تو نشون دادن احساساتم به دیگران عاجزم.

گاهی هرچه بنویسی یا بگویی خسته‌ام کافی نیست، عمق بعضی احساسات را با هیچ کلمه و جمله‌ای نمی‌توان بیان کرد.

" می‌خواهم اقلا یک نفر باشد که من با او از همه چیز همانطور حرف بزنم که با خودم حرف می‌زنم. " - داستایفسکی

خسته شدی؟ هوم نمیدونم شاید.

کاشکی منم مثل اون بودم برات..¡

دلت گرفته؟ مگه دلی وجود داشته

شکستی ؟ مگه شیشه است؟

چه حال هوای این چند روز رو دوست دارم