هیچوقت،
حتی برای یک لحظه،
حس نکردم که مایهی افتخار کسی بودم.
نه پدر و مادرم، نه خودم، نه هیچکس دیگهای تو این دنیا..
هر بار خواستم قدمی بردارم، زمین خوردم.
هر بار خواستم بجنگم، خستهتر برگشتم.
هیچکجا موفق نشدم..
هیچجا نشونی از من نیست، جز پشتِ سکوهای خالی و فرصتهای از دست رفته.
اون نگاهای بیامید و اون لبخندای مصنوعی خانوادم، همهشون داد میزنن که من شدم مایهی شرمندگی.
شدم باری که هیچکس نمیدونه باهاش چی کار کنه، فقط تحملم میکنن.
من حتی توی چشم خودمم شکست خوردم.
هر روز به خودم زل میزنم و از تصویر توی آینه بدم میاد.
یه آدم بیاثر، بیدستاورد، که انگار فقط هست چون نفس میکشه.. نه بیشتر.
بعضی شبها واقعاً با خودم فکر میکنم:
اگه نبودم، چی تغییر میکرد؟ هیچ چیز.
اینکه همیشه سکوت میکنیم به معنای رضایت نیست، ما فقط گاهی خستهایم؛ کلافهایم از اینکه به طور مداوم به کسانی توضیح میدهیم که هیچ درکی از آن ندارند؛ ما را همین درد نفهمیدن ها میکشد.
