یه جمله دیدم که شنیدنش خیلی دردناکه میگه که: همون کسی که بیشتر از همه دوستش داری، آخرش بهت یاد میده، دیگه هیچ وقت کسی رو اینجوری دوست نداشته باشی.

اگه یه نفر رو داری که زود سین میکنه، برات آهنگ میفرسته، رفتارش هیچوقت باهات عوض نمیشه، از چت کردن باهاش خسته نمیشی و مثل خودت فکر میکنه؛ این رو بدون که دنیا یه چیز قشنگه با ارزش بهت هدیه داده که با هیچ چیزی و هیچ کسی نمیشه عوضش کرد.

"بهترین دوست من آیینه است،چون هیچوقت با گریه من نمی خنده!" _چارلی چاپلین

گاهی زندگی کردن ، بیشتر از تیر زدن به خود دل و جرئت می‌خواهد ..

من از مردم متنفر نیستم ، فقط حسِ بهتری دارم وقتی آدم‌هایی که درکی از من ندارند دور و برم نیستند ..

کاش اونقدری که وانمود می‌کنم بیخیالم ، بیخیال بودم ..

بسیار سخن‌ بود‌ ، نگفتیم‌ و‌ گذشتیم ..  ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

دلم خون بود ، می‌خواستم حرف بزنم ، دردودل کنم ، اما دهانم باز نمی‌شد ..

بعضی از زخم‌ها باید بمونن تو وجودت تا بشن راهنمات که مسیر رو دوباره غلط نری.

زندگی پر از مسیر های بن بسته فقط تو باید یاد بگیری مسیر درست کدومه).

‏دلم یه سوپرایز گنده می‌خواد، یه اتفاق خیلی خوب و خیلی قشنگ، یه چیزی که انتظارشو ندارم یهو از سقف بیوفته تو دامنم، من هیچ تلاشی نکنم فقط اتفاق بیوفته اون اتفاق قشنگ.

تکیه‌گاه بودن واسه کسی که دوسش داری، قشنگ‌ترین مدل دوس داشتنه.