بقول شاعر که میگفت :
ز بس خندیدم و پنهان نمودم راز خود را؛
کسی باور ندارد در دلم ، دریای درد است :)
میدونی این شعر خیلی وقته شده من..
اون:وقتی ناراحتی به کی پناه میبری
طرف:رفیقم
من:خودم، میدونی چون تو سختترین شرایط خودم بودم که خودمو آروم کردم خودمو بغل کردم.
گریه واقعی اونیه که زیر پتو یواشکی گریه کنی جلو دهنتو بگیری کسی صداتو نشنوه.:((