آدم همیشه یادش میماند، یادش میماند که دیگران چگونه قلبش را شکستند و حتی کمی هم پشیمان نبودند.
این متن رو باید قاب گرفت با آب طلا نوشت و زد جایی که دقیقا جلو چشمامونه:
«زمان ِ درستِ رها کردن» نجاتمون میده از وایسادن در جای اشتباه.
گاهی ناامیدی نجات بخشه.
از جایی که چشمه نمیجوشه، انتظار زمین حاصلخیز داشتن اشتباست...