وجودت در زندگیِ من یک تصادف نیست ، یک دعایِ مستجاب شده و نعمتی است که هرگز نمی‌خواهم از دستش بدهم.

بی تو من جمعه‌ی هر هفته کمی میمیرم.

و امّا می‌خواهم پناهنده بشم بینِ چهار خانه‌های پیراهنت.

شیخ با من سخن‌ از عالم آخرت می‌گفت ، گفتمش شیخ ؟ به‌آنجا ك رَوَم اوهم هست ؟

اهالي پیچك واسه شعراتون🦦💘

دیگه بزرگ شدی عزیزم، نمیشه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، امّا بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهایِ تنها.

شبیه شیشه‌‌ی عطری که باز مانده درش ، بجز خیال تو چیزی نشد نگه دارم .

-چایی ات را میخوری با دیگران ای بی وفا؟ میرسی برما سخن از قند خونت میزنی؟:)

چجوری ببخشمت؟ تو هیچ وقت نفهمیدی من اون شب چقدر برات گریه کردم.