عزیزتر از جانم؛ شنیده‌ام که زندگی بر وفق مرادت است. شنیده‌ام که می‌خندی حتی اگر من نباشم، و من دیگر نمی‌خواهم جلوی شادیت ایستادگی کنم:) حس می‌کنم دیگر دوست داشتن من فایده‌ای ندارد.. اگرچه در دل هنوز جا دارم برای تو، اما شاید بهتر باشد که تو به راه خودت بروی،و من هم به دنبالش راهی دیگر پیدا کنم. گاهی به خودم می‌گویم شاید این پایان خوبی باشد برای عشقی که روزی شاید آینده‌ای داشت، اما حالا دیگر نه!

رفتنت‌ آنقدر‌ ها‌ هم‌ ك‌ فکر‌ میکنی‌ فاجعه‌ نیست! من‌ مثلِ‌ بید‌ هایِ‌ مجنون‌ ایستاده میمیرم؛

دلتنگم، و این دلتنگی ام مانند زیبایی‌ات، تمامی ندارد؛

وهنوزهم‌ناخداگاه‌دردعایم.. تورا‌از‌خدایم‌میخواهم:)

میکنی آخر مرا درگیر بیماری قند جان هرکس دوست داری انقدر شیرین نخند؛

تو نرفته‌ای تو تکثیر شده‌ای من در برابر هزار ”‌ تو “ تنهایم.

و تو عزیزِ من، مرا از آنچه که بودم، غمگین‌تر کردی.

هر کس که مرا از تو جدا دید چنین گفت ، بیچاره مریضی که پرستار ندارد .

سلام برکسی که در چشمانم تمام دنیاست و هیچگاه غیر از او را از خدا نخواستم ...!!

همه گفتند ك نگاهت ، تاوان دارد . . من ِ دیوانه چرا نگاهت کردم ؟!

شاید روزی بی‌آنکه نامت را بدانم با هم از خیابانی گذشته‌ایم و بی‌آنکه بدانیم؛ سایه‌هایمان همدیگر را در آغوش کشیده‌اند...!