‌ببخشید دستِ خودم نیست.. آن چشم‌ های محترمتان،قلبِ ما را می لرزانَد .

آغوش تو آرام کند موج دلم را دریای درونم طلبش لمس تن توست؛

دلبرا یک بوسه دادی انقدر نازت زِ چیست؟ گر پشیمان گشته ای بگذار درجایش نَهَم؛

چشم سبزو لب قرمز تن تو رنگ سفید؛ توهمان پرچم اجدادی ایران منی !:)

*

اگر از قند لبت حومه قم شعبه سوهان بزنی.. پوز این حاج حسین و پسران را تو چه آسان بزنی؛

شق القمری، معجزه ای ، سکه ی ماه لا حول ولا قوه الا بالله خندیدی و برگونه تو چال افتاد از چاله در آمد دلم ، افتاد به چاه ؛)

نازم به چشمِ یار که تیرِ نگاه را.. بی‌جا هدر نکرد و به قلبم نشانه زد؛

"

روحم توی تو گیر کرده. و یه قسمت کوچیکی از وجودم در برابر کامل فراموش کردنت مقاومت می‌کنه. من خودمو می‌شناسم، من ادمای زیادی رو خیلی راحت از دست دادم، ولی ایندفه فرق می‌کنه. یک چیزی توی تو منو صدا می‌زنه و به خودش می‌کشونه. ما از هم جداییم ولی هنوز باهم ارتباط داریم. قسمتایی از وجود ما هنوز به هم وصلن .این یه احساس درونی نیست. حتی غم و خشمم نیست. یک نوع دلتنگی عجیب و غریبه. این حس توی دل من انداخته شده. من معتقدم که ما دو جزء از یک چیز کامل و واحد بودیم. و وقتی جدا شدیم تیکه هامون بی قرار همن تا یک چیز کامل و بی نقص به وجود بیارن. ما، ما نیمه گم شده هم بودیم.

تو همیشه زیبایی.

وقتی می‌گویم دوستت دارم فقط منظورم این نیست که تو را دوست دارم ، منظورم این است که جز تو هیچ‌کس در این جهان برایم وجود ندارد.