مسلمان کرده‌ای من را،خودت این را نمیدانی تو با آواۍ چشمانت موذن زاده می‌خوانی؛

تشنه‌ی یک لحظه دیدار توام، حال مرا .. روزه‌داری لحظه‌ی افطار می‌فهمد فقط!

توبه کردم که دگر عاشق چشمی نشوم؛ لذت توبه به این است که هی بشکنی‌اش..

تو با آسودگی در خوابیُ هرگز نمی‌دانی؛ که من تا صبح، با ماهِ خیالت قصه‌ها دارم...

از وقتی برایِ تو می‌نویسم متن‌هایم بوی بهار نارنج می‌دهد ماهیِ گلیِ درون حوض می‌خندد دقایق در چشم بر هم زدنی می‌گذرد دلتنگیِ زیبایی قلبم را نوازش می‌کند اصلاً به گمانم ... از وقتی برایِ تو می‌نویسم ؛ نویسنده‌ی بهتری شده‌‌ام و این از جادوی چشمان توست‌.

*

از سایه‌ی سنگینِ تو من کمترم آیا؟ بگذار به دنبال تو خود را بکشانم..

فکر و ذکر و همه‌ی هوش و حواسم شده‌ای؛ کاش بودی که ببینی چه بساطی شده‌ای...

ناگهان آمدی و تلخیِ دل شیرین شد، مثل یک حبّه‌ی قندی که به چای افتاده‌ست؛

*

آنقدر شعر مرا خواندی و گفتی احسنت ؛ فکرت افتاد که شاید تو دلیلش باشی ؟

آدم کم‌کم از چیزی که بهش نرسیده متنفر می‌شه.