خنده‌ات‌را‌باید‌قاب‌کرد ، در‌ذهن‌و‌در‌قلب . . تا‌هرگز‌فراموش‌نشود‌که‌لبخندت تمام ِ‌آنچه‌بود‌که‌میخواستم !

عشق یعنی در میان صدهزاران مثنوی . . ‌ بوی یك تك بیت ناگه مست و مدهوشت کند؛

به هر کس می‌رسم نام تو را با ذوق می‌گویم؛ شبیه اولین تکلیف یك طفل دبستاٰنی :))

می نویسم ك در این سال پر از قحطیِ عشق .. گر چه کمیاب، ولی عشق فراوان منی؛

عاشق آن نیست که هرلحظه زنَد لافِ محبت.. مرد آن است که لب بندد و بازو بگشاید؛

زشت است که شاعر وسط خواندن شعری ، با آمدن واژه ی برگرد، بگرید..

نه پیغامی، نه پسغامی، چه راحت بردی از یادَم! نه حتی نامه‌ای ..شعری، برایِ من فرستادی . .

تو نغمه‌ای بودی در دلِ پیانو؛ که هر بار نواختمت، زخمی تازه در دلم نشست..!

در آغوشم بگیر و غصه‌ات را نزد من بسپار گلوی کوچکم اندازه‌ی بغضِ تو جا دارد :)!

ـــــ

من آدمای زیادی رو از دست دادم. موقع رفتنِ همشون سردم شد. دست و پام یخ کرد و حالت تهوع گرفتم و دلم لرزید. موقع رفتن تک‌ تک آدمای زندگیم آهنگ غمگین گذاشتم و رفتم زیر پنجره اتاقم و پتو رو دورم پیچیدم تا شاید گرم بشم و دلم کمتر بلرزه. همیشه هم به مامانم می‌گفتم " مامان تموم تنم درد می‌کنه ، دارم می‌میرم." هر بار مطمئن بودم که دارم می‌میرم ، نمُردم. ولی هر آدم یه تیکه از قلبمو با خودش برد. الان فقط یه مقدار کمی از قلبم باقی مونده. آخرین نفری که بره این مقدار کمم می‌بره با خودش ، و من برای آخرین بار میرم زیر پتو و میگم " مامان مُردم."