نه پیغامی، نه پسغامی، چه راحت بردی از یادَم! نه حتی نامه‌ای ..شعری، برایِ من فرستادی . .

تو نغمه‌ای بودی در دلِ پیانو؛ که هر بار نواختمت، زخمی تازه در دلم نشست..!

در آغوشم بگیر و غصه‌ات را نزد من بسپار گلوی کوچکم اندازه‌ی بغضِ تو جا دارد :)!

ـــــ

من آدمای زیادی رو از دست دادم. موقع رفتنِ همشون سردم شد. دست و پام یخ کرد و حالت تهوع گرفتم و دلم لرزید. موقع رفتن تک‌ تک آدمای زندگیم آهنگ غمگین گذاشتم و رفتم زیر پنجره اتاقم و پتو رو دورم پیچیدم تا شاید گرم بشم و دلم کمتر بلرزه. همیشه هم به مامانم می‌گفتم " مامان تموم تنم درد می‌کنه ، دارم می‌میرم." هر بار مطمئن بودم که دارم می‌میرم ، نمُردم. ولی هر آدم یه تیکه از قلبمو با خودش برد. الان فقط یه مقدار کمی از قلبم باقی مونده. آخرین نفری که بره این مقدار کمم می‌بره با خودش ، و من برای آخرین بار میرم زیر پتو و میگم " مامان مُردم."

موهای تو خرمایی و شهر دل من بم ، آشفته نکن موی ، که بم زلزله خیز است .

نه به آن چشم عسل‌‌وار ، نه به این بانمکی ، هدفت چیست از این شوری‌ و شیرینی‌ها؟

آن‌قدر زیبا دلم را بر دلش وابسته کرد ، یارم انگاری تخصص داشت ، در پیوند قلب ؛

منطق چشم تو‌ با‌ فلسفه‌ام‌ همخوان‌ نیست ، قتل عمد‌ و‌ طلب‌ عفو‌ ، تناقض‌ دارد !

تو طلوع صبح زیبایی ‌؛ خدا در چشم تو استکانی قهوه با عطر خوش هل ریخته است ..

*