*

چند هفته‌ست پژمرده‌م شدیداً گرفته و کِدرَم نمی‌دونم بخشی از روند عمر هست یا افسردگی، نمی‌دونم .. امّا روی‌ هم‌رفته به یه نتیجه‌ی مُتقن رسیدم یه بخشی از‌ من برای همیشه تبدیل به یه غروب جمعه شده.

آن شب کسی نبود که بگوید من وجود دارم پنج نفر بودیم ، چهار دیوار ، یک من.

و او کسي‌ست که حتي تصورِ آغوشش هم مَرا از غم نجات مي‌دهد.

چگونه مي‌شود مهربانيِ در چشمانت را بوسید؟!

ترسم‌شعرم‌را‌به‌تو‌هدیه‌کنم ، و‌تو‌آن‌را‌به‌کسی . .وای‌ ، ولش‌کن‌اصلا .

روزی رسد که بر سر قبرم آیی و بگویی: برخیز من کسی را نیافتم،که مانند تو مرا دوست داشته باشد...

یا أحلى نوبات جنوني

ای شیرین‌ترین دیوانگی‌ام؛

آسوده بخواب امشب ، آسوده تر از هر وقت؛ در قلب منی جانا ، در فکر توام سر سخت ..

من تو را با خونِ دل از یاد بردم، لطف کن.. هر کجا چشمت به من افتاد ، کج کن راه را.