*شد شد ، نشد از دم شارع العباس ؛ تا خود حرم ابوفاضل داد میزنم : - انت عَباس .

‌بیا کنارم بنشین، نقاب قوی بودنت را بردار و در آغوشم گریه کن که من می‌دانم، آنان که همیشه می‌گویند حال‌شان خوب است، بیش از همه به گریه و آغوش نیاز دارند.

*نیاز نیست جوابی به این و آن بدهی ، مرا ببوس و سپس روزه‌ی سکوت بگیر ./

به نامِ غم مقدس./۱۲۸

تو

جناب چاوشي.

من نخواستم برم؛ خودت خواستی دیگه منو واسه ادامه مسیرت کنارت نداشته باشی، نخواستی یکی باشه کنارت که حتی اگه ببازی‌ام دست از تشویقت برنداره، نخواستی یکی با تمام وجودش دوستت داشته باشه. تو نخواستی عزیزه چشایی بمونی که جز تو هیچکس و نمیدید. غمگینم چون میدونم کسی قرار نیست مثل من دوست داشته باشه و خوشحالم چون از دست بچه کوچولویی که نقشی توی ایندت نداشت و فقط ازارت میداد راحت شدی. میدونم قراره چه تایم طولانی‌ای با غمت سر کنم ولی بازم این غم برای من عزیزه چون از تو مونده.

چهل روز گذشت ولی اونیکه تهش پشت جوونای ایرانی موند نه ترامپ بود نه رضا پهلوی.آقای خامنه‌ای بود که بعد چهل‌روز هم به یاد«فرزندان ایران‌‌‌»بود.بله فرق می‌کنه کی رهبرت باشه

'حتىٰ القمَرَ والشمس، ألتقيا وأنا وانتَ لِمَ نلتقي/.

حتی ماهُ‌خورشید هم به هم رسیدند ، اما منُ ‌تو نه./